مممنونم از شما هما 11فکر میکنم همه ارسالهای من رو یه بار دیگه خط به خط بخون. ببین واقعا شوهرت مثل شوهر منه؟؟!!! یا فقط مغروره؟ چون هر غروری که خودشیفتگی و بیماری و اختلال شخصیت نیست. اگر واقعا همسرت تا به حال بهت هیچ محبتی نکرده و شما داری بدون مشکل خاصی زندگی میکنی خیلی عجیبه. من فکر میکنم شما دارین تنهایی بیشترین بار عاطفی این زندگی رو به دوش میکشی. دلیلش هم هر چی هست به خودتون مربوطه. گاهی ما زنها فکر میکنیم همیشه وظیفه ماست که کوتاه بیایم در حالی که زندگی سالم زندگیه که به همون اندازه ای که محبت میکنی، محبت دریافت کنی. شاید هم من و شما خیلی متفاوتیم. من سعی کردم قانعش کنم که منم به حمایت عاطفی احتیاج دارم اما حالا که حالیش نیست منم تن به زندگی نمیدم که توش نادیده گرفته بشم و تبدیل بشم به یه ابزار برای تامین عاطفی آدمی که فقط خودش رو میبینه. من خودم رو و زندگیم رو دوست دارم و برای این زندگی خوبی که دارم زحمت کشیدم و مطمئنم لایق زندگی خیلی بهتری هستم حتی اگر این زندگی قرار باشه تا زنده بودنم بدون داشتن همسر سپری بشه. واقعا به این نتیجه رسیدم گاهی زندگی مجردی شرف داره به بعضی از زندگی های متأهلی. من اشتباه کردم به همسرم جواب مثبت دادم ولی خوب بزرگترین اشتباه تکرار اشتباهه و اینکه دوباره برای اخلاقاش توجیه پیدا کنم مثل اینکه رفتاراش ممکنه انعکاس رفتارای غلط من باشه. اون آدم قبل ورود من به زندگیشم مشکل داشته و من نباید بندازم گردن خودم
گاهی باید اینجور آدما بهشون تلنگوری بخوره که بفهمن بقیه هم آدم هستن و احساس دارن درست مثل خودشون.
علاقه مندی ها (Bookmarks)