دوست ندارم کار و آزادیمو از دست بدم،میترسم

[آریـا]

اون اول که (احتمالا دیگه همه میدونن) مشکلات سردمزاجی من و اینکه تصور میکرم این قسمت از زندگی نه تنها مهم نیست بلکه جنبه حیوانی قضیس163، حالا هم مشکلات بچه دار شدن.

سلام مینای عزیز

به نظر می رسد که همچنان هم در ته دل به اینکه " این قسمت از زندگی نه تنها مهم نیست بلکه جنبه حیوانی قضیس" ایمان دارید

همچنین از صحبت های کلی شما اینطور بر می آید که به خاطر خواسته همسرتان و اینکه بچه دار شدن را حق ایشان می دانید در حال تلاش برای راضی کردن خود برای بچه دار شدن هستید

ببینید اینکه همه یک کاری را انجام می دهند دلیل نمی شود که شما هم همان کار را انجام دهید.طبیعتا چند سال قبل شما که اصلا به میل جنسی اهمیت نمی دادید و به بچه دار شدن فکر نمی کردید به خاطر عاشق پیشگی و علاقه ازدواج نکرده اید.بلکه صرفا جهت اینکه هر دختری در این سن ازدواج می کند و یا دختر بالاخره یک روزی باید ازدواج کند ازدواج کرده اید.در حال حاضر هم با وجود دارا بودن ساپورت کامل همسرتان از نوشته هایتان بر می آید که چندان به ایشان دلبسته و عاشق نیستید

خب طبیعتا شما که نه میل جنسی داشتید و نه میل به داشتن فرزند نباید ازدواج می کردید (اگر نیاز به دوست ، همدم و همراه بود این نیاز با دوستانتان برطرف می شد و نیازی به همسر که نقشی خیلی فراتر از دوست دارد ، وجود نداشت). احتمالا اگر الان به گذشته برگردید هیچ وقت با این آقا ازدواج نمی کردید

قضیه ی بچه دار شدن هم همین طور است.شما نباید یک اشتباه را دو بار تکرار کنید.اینکه همسرتان حق دارد از شما بچه بخواهد ، همه توی زندگیشان بچه دار می شوند پس شما هم باید بشوید ، بچه موجب تحکیم روابط زوجین می شود ، از تنهایی در می آیید ، از آن به بعد با همسرتان هدف مشترک پیدا می کنید و ... همه بدون داشتن عشق و علاقه به داشتن فرزند کوچکترین ارزشی ندارند و بعدا باز هم از این کرده تان پشیمان خواهید شد . بدون شک داشتن فرزند به مشکلات زوجین می افزاید لذا اینکه تصور کنید با داشتن فرزند مشکلات حال شما و همسرتان حل می شود صد در صد اشتباه است ( با بچه دار شدن یک مشکل از مشکلات شما کم و صد مشکل به آن ها افزوده می شود) . به علاوه هیچ زوج فهیمی برای حل کردن مشکلاتشان بچه دار نمی شوند بلکه برای این بچه دار می شوند که به داشتن بچه عشق و علاقه دارند و از اینکه یک انسان جدید را با نهایت سعی و تلاششان در کنار یکدیگر بپرورانند لذت می برند .


دقت کنید که داشتن فرزند هم مثل ازدواج کردن چیزی نیست که بعد از انجامش بتوانید ازش پشیمان شوید و این تصمیم تا آخر باقی مانده عمرتان را تحت تاثیر مستقیم قرار خواهد داد.

پس به نظر من بهتر است که تا هنگامی که این حس درونتان ایجاد شود صبر کنید . خواه یک روز طول بکشد و خواه سال ها



پی نوشت :
طبیعی است که همسرتان حق درخواست فرزند را از شما دارد. ولی زندگی زناشویی و تصمیم به داشتن فرزند مساله ای نیست که بنشینید و برایش برنامه ی زمانبندی تهیه کنید. اگر الان به همسرتان بگویید که به فرض یکسال به شما وقت دهند تا شما خود را برای اینکار آماده کنید اشتباه است. هیچ معیار و ترازی وجود ندارد که بتواند تعیین کند شما یکسال بعد آماده ی داشتن فرزند هستید. با تعیین deadline شما صرفا خود را در مضیقه می گذارید و انتظارات نابجا برای همسرتان ایجاد می کنید.چه بسا بعد از گذشتن یکسال نه تنها برای داشتن فرزند آماده نشده باشید بلکه به یقیین رسیده باشید که اصلا نباید بچه دارد شوید



امیدوارم توانسته باشم کمکی بکنم

شاد باشید