آيه دوم
هُوَ الَّذِى خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَ حِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا فَلَمَّا تَغَشَّهَا حَمَلَتْ حَمْلاً خَفِيفاً فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمَّآ أَثْقَلَت دَّعَوَا اللَّهَ رَبَّهُمَا لَئِنْ ءَاتَيْتَنَا صَلِحاً لَّنَكُونَنَّ مِنَ الشَّكِرِينَ / اعراف / 189
ترجمه :
او خدايى است كه شما را از يك نفس (جان) آفريد و همسرش را از (نوع) او قرار داد تا بدان آرام گيرد. پس چون با او بياميخت، بارى سبك بر گرفت (و باردار شد) و (مدّتى) با آن سر كرد، چون زن سنگين شد، آن دو(زن و شوهر) از خداوند، پروردگارشان، درخواست كرده (و گفتند : كه اگر فرزند شايسته اى به ما بدهى، قطعاً از سپاسگزاران خواهيم بود.
نكات آيه از ديدگاه تفسير نور :
1 . گوهر وجودى زن و مرد يكى است. «وجعل منها زوجها»
2 . ازدواج و همسر، عامل آرامش روح و زندگى است وناآراميهاى روانى را برطرف ميكند. «ليسكن اليها»
3 . اساس زندگى بر انس و الفت است، نه اختلاف و شقاق. «ليسكن اليها»
4 . آميزش زن و شوهر بايد در پنهانى باشد . همچنين بايد مسائل جنسي را با كنايه بيان كنيم . «تغشّاها»
5. تا بار انسان سنگين نشود، متوجّه مسئوليّت خود نميشود. «فلما أثقلت دعوا»
6 . فرزند را از خدا بدانيم، نه از وسائل ديگر يا خودمان. «آتيتنا»
7 . آميزش جنسى تنها براى لذّت و شهوت نيست، بلكه براى بقا و دوام نسل صالح است. «صالحاً»
8 . انسان فطرتاً به دنبال صلاح و اصلاح است، نه بي تفاوتى وفساد. «آتينا صالحاً» و نفرمود: «آتيتنا ولداً».
9. براى صلاح و تربيت صحيح فرزند، بايد پيش از تولّد او اقدام كرد و از خدا استمداد نمود. «فلمّا اثقلت دعوا اللّه ربّهما لئن آتيتنا صالحا»
به اميد داشتن جامعه قرآني








پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)