طولانی شدن قهر و به اجرا گذاشتن مهریه

[aftab-mahtab]

فرشته ی مهربان عزیز سلام

شما کاملا درست می فرمایید اما من قول میدم همه ی سعیمو کنم تا به راهنمایی های شما دقیقا توجه کنم.خواهش میکنم از من ناامید نشید و تنهام نگذارید.

دیشب بعد از اون مشاجره من به غایت عذاب وجدان گرفتم و به همسرم ایمیلی مبنی بر ابراز ناتوانی خودم در حل مشکلات زندگیمون زدم و اینکه حاضرم مثل یک آدم متمدن از ایشون جدا بشم در حالیکه آرزوی داشتن یک زندگیه خوب رو دارم. من اعلام امادگی برای جدا شدن رو کردم و با بیان ناتوانی هام به ایشون فهموندم که برای اینکه بیشتر اون رو ازار ندم چنین تصمیمی گرفتم. در ابتدا از زدن این ایمیل که از اعماق احساسم بلند میشد مردد بودم اما الان با خوندن راهنمایی شما فرشته ی مهربان عزیز فهمیدم که کار درستی کردم و نتیجه ی این ایمیل، ایمیلی از طرف همسرم شد مبنی بر اینکه بدون من هرگز نمی تونه زندگی کنه و تو ایمیلش اشاره به این کرد که شب میاد دنبالم تا بریم بیرون.

احساس میکنم فرصت خوبیه تا باهاش برم بیرون و دوباره خودمو تو اون شرایط قرار بدم و ازمایش کنم و این بار قول میدم درست عمل کنم.قول میدم دوستان.و احساس میکنم گاهی وقت ها اشتباه عمل میکنم چون انتظار دارم به زندگی برگردم و هنوز این سفارش فرشته ی مهربون رو که از زندگی دل بکنم و ازادانه عشق بورزم رو نتونستم آویزه ی گوشم کنم ولی قول میدم تمام سعیم رو بکنم.

و اما یک سوال به نظر شما با توجه به اینکه من هم تو شهرستان کنار مادر پدرم بیکار نیستم و چند تا کلاس ثبتنام کردم و الان فقط فقط به خاطر همسرم اینجا هستم صلاح هست که تا کی بمونم ؟

[فرشته مهربان]

و اما یک سوال به نظر شما با توجه به اینکه من هم تو شهرستان کنار مادر پدرم بیکار نیستم و چند تا کلاس ثبتنام کردم و الان فقط فقط به خاطر همسرم اینجا هستم صلاح هست که تا کی بمونم ؟

سلام

به این چیزها توجه نکن ، قیدهای زمان و مکان و اینجور محاسبات از همون چموشیهای ذهن و کمی بدبینی که در ذهنت هست می باشد . اهمیتش نده .

بگذار شوهرت اینو بدونه که واقعاً ازش گذشتی و رهاش کردی و حاضری از زندگیش بیرون بری بدون اینکه از روی تنفر باشه و با عشق ازش جدا میشی فقط به این دلیل که در کنار هم نمیتونید درست عمل کنید و به عبارتی با هم نمیتونید خوب باشید و الا هردو خوب هستید . به همسرت بگو من از خدا از ته قلبم میخوام که کسی نصیبت بشه که بتونید در کنار هم بدون تنش و به آرامی زندگی کنید و همدیگر را درک کنید . و اگر موردی پیدا کردی خود من حاضرم کمک کنم که ازدواج کنید .

چون شما می خواهی نشان دهی بدون دلخوری و با عشق می خواهید از هم جدا شوید ، پس اینکه زمان چقدر اختصاص می دهی مهم نیست . نگذار این ذهنت هی بهت تلنگر بزنه که ببین هرچه بیشتر وایسی اون فکر می کنه داری منتشو می کشی ، فکر کنه میخواهیش و .... اینها وسوسه های ذهنه که میخواد القاء کنه که نباید زیاد تهران باشی که ضعف نباشه برات . این وسوسه ها را بران و هرچقدر زمان لازمه اختصاص بده .

بگذار مدتی به همین شکل بگذره اما در مقابل اصرارهای شوهرت به اینکه بدون تو نمیتونه زندگی کنه و ..... دعوت به ادامه زندگی ، مرتب ( خشک و جدی ) نگو نمیشه و باید جدا شویم . همینکه هر از چند گاهی از موقعیتی مناسب استفاده کنی و بگوی کفایت می کند . بقیه را بیشتر شنونده باش و سکوت کن و محبت و عشق ورزی داشته باش . وقتی ازت می پرسه که نظرت چیه ، بگو من اگه میگم جدا شدن بهتره برای اینه که نمیتونیم با سازگاری با هم زندگی کنیم ، چون بلد نیستیم و متأسفانه نمی خواهیم بلد هم بشیم . بنا براین شاید هرکدوم در کنار کس دیگری بهتر بتونیم به زندگی ادامه دهیم . البته من طول میکشه تا تو رو کامل از وجودم کنار بزارم و بتونم با یکی دیگه ازدواج کنم . اما تو زودتر ازدواج کنی بهتره ، دلم نمیخواد تنهائیت رو ببینم ،نگرانت میشم و اذیت میشم . وقتی تو ازدواج کنی من خیالم راحت میشه اونوقت منم زودتر می تونم آماده ازدواج بشم . تا وقتی تو ازدواج نکنی نمیتونم .

تأکید من اینه که اینها همه صادقانه باشه . یعنی واقعاً این آمادگی را در خودت ایجاد کن که صادقانه چنین عاطفی سخن بگی نه ساختگی .

ممکنه همسرت ناراحت بشه و حتی کمی بهت تندی کنه که دیگه از جدایی نگو و دعوت کنه که بیا دوباره زندگی کنیم . اونوقت کمی مکث کن و نگاهت رو از او دور کن و بگو پس بهم فرصت بده فکر کنم چون من همه چیز رو تمام شده می دیدم حالا باید تجدید نظر کنم . و بعد از یکی دو روز بگو فکر کردم . بهتره ما مدتی بی هیچ قید و شرطی و با در نظر گرفتن یک بازه زمانی ، با هم زندگی کنیم و فقط دنبال تفاهم و با هم خوب زندگی کردن باشیم . اگر توی این مدت فهمیدیم می تونیم و پتانسیل و قدرت با هم سازگارانه و خوب زندگی کردن رو داریم که بعدش هم ادامه می دهیم و اگر نه ....
بهتره این بازه زمانی را از 6 ماه الی یک سال قرار بدهی . چون در مدت کوتاه نمیتوانید روی مهارتها کار کنید و تغییرات جدی به وجود بیارید و در عمل پیاده کنید و بیشتر نقش پذیری خواهید داشت تا تغییر . اما وقتی بازه زمانی طولانی تر باشه روی تغییر سرمایه گذری می کنید و واقعاً سعی می کنید درست با هم رفتار کنید . اگر چنین شد هم مزه سازگاری همراه با عشق ورزی را خواهید چشید و هم می فهمید که می توانید با کمی تغییر در هر کدام ، یک زندگی شیرین بسازید .

فقط مهم اینه که روش را خوب دنبال کنی ، نه اینکه باز هم راه خودت رو بری .


.