در جهت مهربونی کردن این فرگستون رو با تمام خوشی هاش (بدبختیهاش) تقدیم شما می کنم.نوشته اصلی توسط نازنین 1
دلتنگ
درکت می کنم عزیزم
حالا بعضی هام فرنگستونن هی می ان می گن ما فرنگی هستیم خوب نمی گم ادم دلش می خواد...
واقعا من روحیه ام با این موارد سازگاری نداره.....
من دوست دارم مهربونی کنیم
راستش بی دل عزیز من فکر کنم فهمیدم کلید قفل ما کجاست. البته خودم رو عرض می کنم. تا اونجا که یادم میاد تو 5 سالگی من حس مسولیت پذیری زیادی داشتم و برنامه های شغلی و تحصیلیمم (عوامل نشان دهنده بلوغ ازدواج)مشخص بود. تازه 7 سالگی هم از دو تا بچه نیم وجبی نگهداری کامل می کردم. اما همینطور که سنم بالاتر رفت هی از سن بلوغم گذشت و این شد که با سن بووقو اندی هنوز مانند شما توش موندیم.اومدم یکم کل کل کنم برم
اون از مدیر همدردی که به طور واضح می گویند که تو 20 سالگی به بلوغ ازدواج رسیدند مخصوصا اگر یکی مثل من تو 30 سالگیشم هنوز مطمئنن نیست اگر مجرد بود ایا هنوز به بلوغ رسیده بود.
...
نازنین منم مثل اینکه به درد شما مبتلا شدم (حسادت).
دست رو دلم نذار دلجو جان! (چه جالب! شما دل می جویی و ما از دل میگریزیم، تفاهم رو می بینی؟)
از وقتی پست مدیر رو در صندلی داغ خوندم و حقایقی بر من آشکار گشته، حس تفنر و کینه و حسادت و ...در من لبریز گشته
اگر آنی بیاد که ما نمی تونیم هی تو سر و کله هم بپریم. هی میاد بپر تو بغل و لاو می ترکونه از حال و احوال کل کل در میایم.
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)