نامه ای برای جناب مدیر همدردی

[مدیرهمدردی]

با سلام و احترام
از اعضاء محترم خواهش می کنیم به قوانین همدردی که باعث قوام و نظم بخشی به تالار هست، احترام بگذارند و موارد خود را صبورانه از طریق پیام خصوصی پیگیری فرمایند. چنین تاپیکهایی به خاطر اینکه افراد در جبهه موافق و مخالف وارد می شوند موجب گسست بین اعضاء و کاهش همبستگی می شود.



پیشکسوتان در چندین ماه اول تالار به یاد دارند که هیچگونه پست انتقادی پاک نمی شد و این منجر شده بود که 2 مشکل حاد پیش بیاید.
یکم:
اعضاء وقتی زیادی از خود را صرف بحث های جنجالی که اتفاقا بسیار جذاب تر و سرگرم کننده تر است می کردند.(مثل برنامه نود)

دوم:
چالش های به تازه واردین و مراجعانی که مشکل حاد داشتند آسیب می رساند. آنها دغدغه کارهای مدیریتی تالار نداشتن اما وقتی اعضاء با احساسات در چالشها با هم درگیر می شدند ، به آنها آسیب می رساند و توقع از جو همدردی نداشتند.
به هر حال خیلی طول کشید تا ما برای منسجم کردن و مفید کردن تالار به این قوانین دست پیدا کنیم (که اتفاقا سایر فروم ها نیز در قوانین خود به آن اشاره می کنند.)






در مورد محتوای تاپیکتون ، متوجه شدم اشتباهاتی برداشت کرده اید که سایر اعضاء شفاف سازی های خوبی انجام داده اند که امیدوارم بعدها با مطالعه آن قانع شوید.

اما در کنار انتقادهای رکتون، انتقاد ظریف و بسیار مهمی هم در تاپیکتون بود که به نظرم وارد بود و شاید ریشه این دلخوری شما هم همین باشد. در واقع من سعی می کنم با توجه به این انتقاد شما حداکثر انرژی خود را بگذارم تا شرمنده شما عزیزان نباشم. و آن انتقاد به کمی فعالیتم در تالار بود که با این اصطلاحات بیان داشتید :
«ستاره سهیل... »
«گاه به گاه تو تالار همدردی ظهور میکنن»
«گه گاه مثه کسی که داره بازی میکنه یه دالی میزنن و میرن»

بنده طی این چندین سال تالار اگرچه رویه اختصاص وقت به تالار را افزایش دادم و با کمال شرمندگی بسیاری از سختی های کار را هم به گردن مدیران زحمتکش همدردی انداخته ام، اما روز به روز هدایت و سرپانگهداری این تالار وقت بیشتری را می طلبد و این مانع از حضور مستقیم بنده در تاپیکها می شود، اما سعی کردم کار نظارتی بر روند تالار را در بالاترین سطح داشته باشم.
مانند خانم صاحب خانه ای هستم که به خاطر کثرت مشغله در آشپزخانه هستم و کمتر فرصت تعامل مستقیم با میهمانان عزیز را دارم و آنها شاکی می شوند، لیکن شرایط ترک آشپزخانه هم نیست.

در واقع این کمبود وقت مانع می شود ما همه مطالب را در سطح عمومی تالار نگه داریم. چرا که مطالب آسیب رسان در میان مطالب مفید، می توان تخریب بیشتری برای مراجعان داشته باشد. حالا اگر در اینگونه تاپیکها مشاوران همیشه فعال باشند و مرتب مطالب ، انتظارات و مسائل غیر واقعی را بیرون بکشند، شرح دهند و مراجعان را متوجه آسیب ها بکنند ، بسیار تاپیک های خوبی از آب درخواهد آمد.
اما تصور کنید در این حضور کمرنگ مشاور، یک تاپیکی با انتظارات اشتباه مراجعان پیش برود، و بخواهد رفرنسی برای اعضاء قرار بگیرد، جوابگوی این آسیب کیست.
ما وقتی می توانیم فرصت دهیم هر حرفی و نظری آزادانه در تالار مطرح شود که در کنار هر کدام از آن وقتی و مشاوری وجود داشته باشد که سره از ناسره را تعیین کند.

اما اگر نظر مشاور مهم نباشد و هر کس بخواهد نظراتش را بدهد این کار در بسیاری از تالارها انجام می شود.



مسئله تبعیض هم که می فرمایید یک سوء تفاهم هست.
1 - ممکن است مدیران همه تاپیک ها را فرصت مطالعه نکنند، لذا گاهی گزارش اعضاء منجر به اثر گذاری مدیران روی یک تاپیک می شود. و بعضی تاپیک ها ممکن است از دست آنها رها شود و این عمدی نیست.
2 - گاهی یک فرد کارشناس، که نظراتش مورد تایید همدردی هست بر تاپیکی نظارت کافی دارد و در حال به ثمر رساندن آن برای مراجعان هست. در واقع تاپیک کاملا جنبه کارگاهی پیدا می کند.
3 - گاهی به ظاهر تاپیکهای مشابه هم هستند، اما ارزیابی مدیران همدری اینست که یکی از این تاپیکها مفید و اثر بخش و دیگری زیان رسان هستند.
لذا ما در قوانین همدردی که به امضاء همه اعضاء هنگام ثبت نام رسانده ایم آمده است. کارهای مدیریتی، حذف، ویرایش ،انتقال و ... همه و همه به عهده مدیران همدردی می باشد و هر گونه تصمیمی که برای موفقیت و اثربخشی تالار نیاز هست انجام خواهند داد. لذا وقتی کسی در این تالار فعالیت می کند به معنی اینست که به این تعهد و امضاء خود احترام می گذارد. بدیهی هست ، اگر کسی چنین قوانینی را مستبدانه و غیر مفید بداند ، این آزادی برایش هست که در اینجا ثبت نام نکند. اما اگر پذیرفت نمی تواند بعدا آنرا یک طرف نقض کند.









=============
پاورقی:
در ضمن این تاپیک به خاطر شکل و نوع کلمات و جملاتی که برای رساندن پیامتون انتخاب کره اید قابل اصلاح و تغییر هست که نیاز به یک تاپیک در انجمن روانشناسی عمومی دارد. چون معمولا در فضای واقعی چنین ادبیاتی ما را به مقصود نمی رساند و منجر به واکنش های دفاعی شدید و مقابله ای می شود.
ما باید یاد بگیریم گزنده ترین حرفها را به بهترین روش بیان کنیم نه اینکه بهترین نظرات را به تلخ ترین صورت ابراز کنیم.
بحث جنگ و .... ، هم در ارتباطات دوستانه و ... جایی ندارد. اینجا ما همه در حال کمک به یکدیگر برای رشد هستیم.


*من هم اکنون پیام شما را که برایم ایمیل شده بود ملاحظه کردم. اما قبل از پاسخ دیدم عجله کرده اید و بر خلاف قوانین مطلب را به اینجا کشانده اید.