حساسیت همسرم نسبت به خانواده من

[بالهای صداقت]

سلام ، به تالار همدردی خوش اومدید
در جاهایی که شما مقصر نیستی لزومی نداره ، خودت را مقصر جلوه بدهی و بروی برای آشتی
یه مقدار تحمل کن ، اما نه به صورت خشک و سرد و بی روح و از روی عصبانیت و مقابله به مثل
بلکه در اوج عاطفه بی احساس باش ، یعنی احساساتت رو بروز نده
شما باید اجازه دهی تا همسرت با عواقب رفتارهایش مواجه بشود ، این جور که شما پیش می روی بیشتر از قبل عزت نفس خودت را از بین می بری و همسرت رو برای ادامه رفتار نادرستش تشویق می کنی

22/4/1386)

هرچی تلاش می کنم باز هم من مقصرم

يكم:‌
اولا در اين چند خط به دنبال مقصر نمي گرديم. در خانواده بحث مقصر نيست، بحث اينست كه دو طرف چقدر مي توانند در يك تعامل سازنده باشند.

دوم:‌
در رابطه زن و شوهري اين ظاهر حرف ها و رفتار و نشان دادن احساسات نيست كه اهميت دارد. بلكه معني و مفهوم آْن است. مثلا اگر شما پاي خود را روي يك پارچه بگذاري نبايد چند ميليون آدم ناراحت شوند و اگر ديدي ناراحت شدند حتما آن پارچه ، پرچم كشورشان بوده و اين نماد غرور ملي آنها بوده كه شما پا روي آن گذاشته ايد.

لذا در رابطه تان به ظاهر رفتار و گفتار خود توجه نكنيد، از همسرتان بپرسيد كه نسبت به رفتار و گفتار شما او چه احساسي مي كند، او چه فكري مي كند. به جاي متمركز شدن روي احساسات و رفتار خودتون هنگام جر و بحث درباره احساسات و افكار همسرتان صحبت كنيد. و سعي نكنيد كه از خود دفاع كنيد.
اين قسمت نياز به آموزش مهارتهاي ارتباطي، همدلي ، مهارتهاي زندگي ، خود آگاهي ، مهارت گوش كردن و ... ، دارد. كه بحث مفصلي است.

سوم:
همانطور كه لمس ساده يك قسمت از بدن نبايد فرياد كسي را در بياورد، بايد متوجه شد وقتي فردي فرياد زد و عصباني شد آن قسمت از بدنش يا شكسته يا در زير پوست درد شديدي از قبل داشته است.
همين مسئله در مورد بخشهاي رواني همسر ما نيز صادق است. اگر او نسبت به يك مسئله جزئي بسيار عصباني يا ناراحت مي شود ، يقين بدانيد كه در درون رنج زيادي برايش پيش آمده است.
به نظر مي رسد همسر شما نياز به تائيد دارد، دوست دارد كه دوست داشته بشود و احتمالا عزت نفس پائيني دارد و خود را كم مي بيند. لذا هر حركتي از شما كه اين مسئله را به ياد او مي آورد او را عصباني مي كند. او بهانه هايي را دنبال مي كند كه خودش را به خودش و به شما بنماياند.
لذا پيشنهاد مي گردد شما از رويه او (‌كه رويه اشتباهي است )‌پيروي نكنيد. اگر او شما را لجباز ، خود سر و ... مي داند، يعني اينكه در جواب به كارهاي او شما تلافي به مثل هم داشته ايد. يعني شما تحت رفتار او اقدام به بعضي اعمال كرده ايد.
در حاليكه شما بايد خود صاحب يك سبك رفتاري سنجيده باشيد كه وابسته به رفتار او نباشد. يعني نبايد واكنشي نسبت به او رفتار كرده و منفعل باشيد. بلكه بايد روشي مبتني بر هم حسي و همدلي را با پيش بگيريد. از بحثها منطقي هنگام مشاجره پرهيز كنيد، به او راهنمايي نكنيد، قضاوت نداشته باشيد و او را محكوم نكنيد. در هنگام مشاجره بيشتر متمركز بر احساسات وي باشيد. و نشان دهيد كه او را درك مي كنيد(‌اين به معناي آن نيست كه حق با اوست و اين فقط يعني اينكه شما او را مي فهميد) البته كار ساده اي نيست و زمانبر است ولي در نهايت سبكي از رفتار است كه به شما جواب مي دهد.

چهارم:
مرتب روي نقاط قوت او متمركز شويد
و آنها را به او گوشزد كنيد
و از او تشكر و تعريف كنيد.
در جمع ميهماني ، خانواده ات ، خانواده اش و حتي نزد خودش به او و رفتار مثبتش ( كه البته دارد) افتخار كنيد.
اينها به خاطر اينست كه عزت نفس او حتما بايد ترميم شود در غير اين صورت او به رفتار هاي سطح پائين اقدام خواهد كرد.
در بحث تو حامي كساني نشو كه همسرت در حال ناراحتي از آنهاست.
همسر تو بايد هميشه حس كند در يك تيم هستيد و تو قصد نداري با تيم حريف همكاري كنيد.( اگر چه نظر او در مورد خانواده ات به عنوان تيم حريف اشتباه هست؛ ولي به مرور بهتر مي شود).

(12/6/1386)

بهترین واکنش در هنگام مشاجره با همسرم چیست؟

دوست عزیز، شما نیاز هست که مهارتهای ارتباطی و مهارتهای زندگی را بیشتر به کار گیرید. یکی از این مهارتها، همدلی و هم حسی است. به این معنا که معمولا در گفتگو ها وقتی یه کمی کار بالا می گیره ، هریک از زوجین سعی می کنند به بحث منطقی رو بیاورند و با دلیل و برهان از خودشان و حق خود دفاع کنند و مسئله را برای طرف مقابل روشن کنند. اگر چه منطقی بودن در شرایط معمولی بسیار خوب است، اما در شرایطی که یکی از طرفین ، احساساتی شده است مثلا عصبانی، غمگین، دلگیر، یا خسته شده است، جای بحث منطقی نیست، اشتباهی که غالبا افراد در زندگی زناشویی می کنند، و سعی می کنند از حق خود دفاع کنند و به طرف بفهمانند که احساسش اشتباه است.
به جای این کار شما می بایست بر احساسات طرف مقابل صحه بگذارید و تائید کنید و با او همدلی و همدردی کنید. ( این به معنای این نست که علت احساسات او را تائید می کنید، بلکه به معنای این است که به او نشان می دهید که احساس او را می فهمید و در ناراحتی یا عصبانیت یا ... او شریک هستید.) البته بعد از مدتی که شرایط بهبود پیدا کرد و از آن موقعیت گذاشتید می تونید به او بگویید. « عزیزم همین طور که گفتم دیروز از رنجیده شدن شما من هم دلم گرفت. و فهمیدم چه حالی شدی، اما اینو بگم که من خیلی دوستت دارم و اصلا منظورم اون چیزی نبود که برداشت کردی، شاید من بد گفتم»
پس 2 فاز شد:
یکم :
فازی که در وضعیت احساسی ایجاد می شود، که شما نسبت به احساس همسرتون پذیرش نشون می دهید و صرف نظر از اینکه حق داشته یا نداشته، به او می فهمانید که احساس او را درک می کنید. و از اینکه او ناراحت است شما هم ناراحتید. و سعی خود را می کنید که تسکین دهید.( مسئله ای که اغلب آقایان در نظر نمی گیرند)

دوم:
در فازی که وضعیت احساسی به خوبی و خوشی پایان یافته و مدتی از آن می گذرد، ضمن تائید احساس قبلی همسرتون، او را از خطایی که در مورد شما کرده است در می آورید. به او می گویید که منظورتان را یا اشتباه برداشته کرده است، یا شما اشتباه بیان کرده اید.

این را فراموش نکنید که مهارتهای ارتباطی خیلی زیاد هستند و این هم حسی و همدلی یکی از این مهارتهاست.