این نکته را هم خوبه داشته باشیم که :
وقتی هر کدام از ما در جای خود به این بیاندیشیم که انتظار از دیگری نداشته باشیم اما به دیگری خدمت
کنیم ( انتظار محبت نداشته باشیم اما محبت کنیم )هر کدام ، از این کار خود لذت می بریم ، و محبت هم
دو طرفه میشودیعنی شما نیز از طرف مقابلت محبت می بینی بی آن که محبت طلب کرده باشی و این لذتش
مضاعف تر از وقتیست که محبت رو طلب کنی ، یا به اصطلاح انتظار محبت داشته باشی و پاسخ بگیری، به عبارتی
وقتی انتظار خوبی نداری ولی خوبی دیدی گویی هدیه ای فوق العاده دریافت کرده ای ، ولی وقتی انتظار
داشته باشی و خوبی ببینی لذت چندانی ندارد چون انتظارش را داشته ای و اگر انتظار داشته باشی و
خوبی نبینی ، سرخورده میشوی و اگر انتظار نداشته باشی و خوبی نبینی اثر منفی ندارد چون انتظار
نداشته ای . پس بی توقعی آرامش می آورد ، و اگر هر کدام از طرفین ( زن و شوهر ) اینرا پیشه کنند ، محبتها و
خوبیها نثار هم می کنند ، از عمق جان و بی توقع ، هم محبت کردن لذتشان می دهد و هم محبت دور از انتظار
را دریافت کردن لذتی عمیق میدهد .
حالا انتظار و توقع خوب است یا بی توقعی؟؟؟ عقل کدام را منفعت می داند ؟ از کدامش حداقل آرامش و
حد اعلای لذت نصیب میشود؟؟
( اگه خوبی ببینی لذت است و اگر نبینی آرامش داری چون بی توقع بودی )
.








علاقه مندی ها (Bookmarks)