با توجه به هزینه دانشگاه آیا میان فرزندانم فرق گذاشتم؟

[پیدا]

شما سهم خودت رو از آنچه انجام دادی و ندادی را بپذیر و برای آن کاری بکنید .

حتی آنجا که دو فرزند شما از شما توقع پیدا کردند که شما مسئول خرید ماشین و ..........آنها هستید . ببینید چگونه رفتار کردید و برخورد کردید که این توقع ها ایجاد شد . این توقعات یک شبه ظاهر نشده نتیجه ی عملکرد شماست . پس خودتان کردید .
و..................

این که این خانم و همسرشون در شکل گرفتن شرایط امروزی موثر بوده اند که مسلم است. اما آیا دوباره می تونن برگردن عقب و بچه ها را کوچیک کنند و تربیت کنند؟
وقتی یک خانمی با همسرش مشکل داره اول ازش می خواهید که بپذیره که گذشته را نمی شه تغییر داد. خیلی از رفتارها و باورها و عادات همسرش مربوط به روش و فضای تربیتی اش هست و به راحتی نمی شه تغییرشون داد.

اینکه به این خانم می گید خودت مقصری ببین چی کار کردی درست. ولی این خانم دنبال راه حل هستند نه مقصر.

خانم الهام، جوابها را اگر با دقت بیشتری ببینید، جوان ترها و کسانی که هنوز مجردند و در کنار والدین بیشتر نگاهشون شبیه فرزندان شماست و احساس می کنند باید پول مساوی تقسیم بشه.

کسانی که خودشون این شرایط را گذروندن و تعداد پیراهنهای بیشتری پاره کردند نظر دیگه ای دارند. البته به غیر از آقا حامد مدیر که ایشون هم در خارج از ایران بزرگ شدند و نگاهشون کمی متفاوت و منطقی تر ( در این مورد ) است.

خواهر من هم دانشگاه آزاد درس خوند و من دولتی. هیچوقت حتی یک ذره هم به این موضوع فکر نکرده بودم تا امروز! که چرا من پولم را نگرفتم؟ چرا بهش فکر نکردم؟

این که پسر کوچیک شما پشتکار کمتری داشته، همه اش خودش مقصر نیست. آیا واقعا مسئله پشتکار است؟ شاید استعدادش متفاوت بوده، شاید شرایطش، روحیاتش ... به هر حال من فکر می کنم این پسر شما صفاتی داره که بخشیش ارثی است و بخشیش اکتسابی از محیط. حداقل تا سن دانشگاه 18 سالگی هر اتفاق و تصمیمی در زندگیش را می شه بیشتر به والدینش نسبت داد تا خودش.
اون حتی قانونی هم تا قبل از 18 سالگی از خیلی مصونیت ها برخورداره.
حالا چرا اینها را می گم؟
برای این که بگم اگر پشتکار نداشت یا دانشگاه دولتی نرفت ژن و تربیتش بیشتر از خودش مقصر بودند. اما حالا که بزرگ شدند و فارغ التحصیل و بالای بیست سال، دیگه باید کم کم یاد بگیرند که مسئول زندگی خودشون هستند. البته باید قبلا و به تدریج آماده شده باشند. شما کمک می کنید، راهنمایی می کنید، همکاری می کنید اما این که شما وام بگیرید و اونها خرج بتراشند و ... تمام.

حتی برای فوق لیسانس هم به نظرم بهتره که دیگه هر کس خودش به فکر باشه. اگر قصد ادامه تحصیل دارند باید به فکر مخارجش هم باشند. کار کنند و ادامه بدهند.

وگرنه دور بعدی باید خرج سه تا دانشگاه آزاد فوق لیسانس را بدهی، بعد هم در 7-26 سالگی همه بیکار می شینن دورت و خودت باید کار کنی تا وامهای تحصیلیشون را تسویه کنی.