درست است که قلبم آرام و بی صدا می تپد...لب هایم محکوم به سکوت اند...که دیگر چشم هایم التماس نمی کنند...که بغض فرصت فریاد را ازمن گرفته است...!ولی به خداقسم که آسمان, زمین,ماه,وستارگان...همه وهمه به وجودم شهادت می دهند...آری...هستم!باور کن... تویی که مرا نیست می پنداری صدای شکستن دلم را...نعره های غرور له شده ام را...هق هق شبانه ام راچه؟آیا نشنیدی؟








علاقه مندی ها (Bookmarks)