شكر گزاري

[pone20]

موسی و شبان
دیـــد موسی یک شبــــانی را به راه کو همی گفـت ای خدا و ای اله
تـــو کجـــائی تــا شوم من چاکرت چــارقت دوزم کنـــم شانه سرت
دستکــت بوســـم بمالـــم پایکـــت وقت خــواب آید بروبم جایکت
ای فدای تــو همــــه نرهـــای مـــن ای به یادت هی هی و هیهای مـن
زین نمط بیهود می گفت آن شبـــان گفت موسی با کی استی ای فلان
گفت با آن کـس که مـــا را آفریــد ایــن زمین و چرخ ازو آمد پدیـد
گفت موسی های خیره ســر شـــدی خـــود مسلمان ناشده کافر شدی
این‌چه ژاژ است وچه‌کفر است‌وفشار پنبــه ای انـــدر دهان خود فشـار
گر نبندی زین سخــن تــو حلــق را آتشــی آیــد بســـوزد خلــق را
گفت ای موسی دهانـم دوخـــــــتی وز پشیمــانی تو جانم سوختـــی
جامه را بدرید و آهــی کــــرد تفت ســـر نهـــاد انـدر بیابان و برفت
وحـی آمـــد ســوی موسـی از خدا بنده مــــا را زمـــا کردی جـــدا
تــــو بـــرای وصـــل کردن آمدی نی برای فصـــل کردن آمــــدی
هــــر کســی را سیـــرتی بنهاده ام هر کسی را اصطلاحــــی داده ام
مـــا زبــــان را ننگــــریم و قال را ما درون را بنگریم و حــــــال را
چون‌که‌موسی این‌عتاب ازحق‌شنید در بیابــان در پی چوپـان دویـــد
عاقبـــت دریــــافت او را و بـدیـد گفت مژده ده که دستوری رسید
هیــــچ آدابــــی و ترتیبـی مجوی هرچه می‌خواهد دل تنگت بگوی

بارالها ما هم به زبان بی زبانی ، آشکارا ونهان، بخاطر تمامی داده ها و نداده هایت تو را شکر می کنیم. امید که از ما بپذیری.
آمین