زندگي من از نگاهي ديگر

[عسل.]

نقاشی ،
مریم راست میگه.
تو واقعا دختر محکمی هستی.
شاید خودت اینو حس نمیکنی ولی از نگاه ماها که از بیرون داریم میبینیمت بدون اغراق آدم بسیار قوی هستی.
اما نقاشی، من نمیدونم چرا دلت میخواد این بار رو خودت به تنهایی به زمین بذاری.
چرا فکر میکنی باید درونیاتت رو از کسانی که اینقدر دوست دارن و براشون عزیزی مخفی کنی؟
فکر میکنی دیگه سخت تر از این روزها کی واست پیش خواهد اومد؟ نقاشی این لحظه ها و روزهایی که تو داری میگذرونی اونقدر آسون نیستن که بدون وجود همون آغوشی که ازش اسم بردی بتونی به سلامت ازشون عبور کنی.
تو حتما احتیاج داری به کسی که لحظه به لحظه در کنارت باشه و مراقبت.
تو احتیاج داری که حرف بزنی. از دونه به دونه احساساتت. از اینکه در هر لحظه چی توی وجودت میگذره...چی توی قلبت میگذره... چی توی ذهنت میگذره...
نقاشی داغون میشی اگه بخوای یه تنه این راهو بری و هرچی هست بریزی توی خودتو واسه گریه کردن به حمام پناه ببری. تو احتیاج داری که با کسی صحبت کنی. تو احتیاج داری که رو در روی یک انسان که میتونه تو رو به طور فیزیکی لمس کنه گریه کنی. دنیای مجازی واسه تو کافی نیست.
تو اینجا در اوج فشار احساسات و عواطفی که روت هست پستی رو مینویسی و میری. ولی چند ساعت بعد در حد چند خط نوشته یکی میاد و همدردی یا کمک فکری و روحی خودشو واست مینویسه. بنابراین تو در زمانی که احتیاج داشتی با کسی حرف بزنی کسی نبود و بار این فشار روت موند و درت سرکوب شد.
این کافی نیست.. اصلا کافی نیست. تو باید کسی رو در کنارت داشته باشی که در همون زمان که وجود تو پره از هزار احساس و تنش و فشار ، حرفاتو بشنوه و آرومت کنه... یکی باید لحظه به لحظه مراقبت باشه... که تو هر زمان احتیاج پیدا کردی تو بغلش گریه کنی و اون دست روی موهات بکشه و دستاتو بگیره و اشکاتو پاک کنه...
من اصلا نمیفهمم این چه غروریه که تو داری که باید همه جوره، حتی در این گذرگاه سخت، فقط و فقط به خودت متکی باشی.
اونم تویی که خونوادت اینقدر دوست دارن و نگرانتن.

خواهرم توی دانشگاه یه استاد داشت که وقتی امتحان میگرفت پایین ورقه های امتحانیش یه جای اینکه بنویسه موفق باشید مینوشت با خود مهربان باشید.
نقاشی با خودت مهربون باش...
کمی بیشتر نگران شرایط روحی و جسمیت توی این برهه از زندگیت باش.
عزیزم کاری رو که مادر، پدر یا خواهرت میتونن برات بکنن ما از طریق دنیای مجازی یک صدمش رو هم نمیتونیم واست بکنیم.. ای کاش میتونستیم ولی هر کدوم از ماها شاید صدها کیلومتر ازت فاصله داریم. تو احتیاج به کسی داری که بطور فیزیکی در کنارت باشه و بهت قوت قلب بده. چون از لحاظ منطقی و عقلانی تصمیمت رو گرفتی و خداروشکر از سخت ترین مرحله گذر کردی. الان فقط لازمه که یک شنونده دلسوز قدم به قدم باهات جلو بره و تورو ساپورت عاطفی کنه. این مسئله رو دست کم نگیررررر.... از خانواده فاصله نگیررررر... همه چی رو تو خودت نریزززززز... فردین بازی در نیارررر....
این صد بار :)