سلام.
به نظر میاد شما نسبت به گفته ها و شنیده های رایج توی محیط دانشگاه یه کم حساس شدی.
چیزی که شما راجع به حرف اون خانم توی دبیرخونه گفتی خیلی جالب بود .چون منو یاد یه خاطره از اولین روز بعد عقدم انداخت.
شب عقدمون بعد اینکه مهمونا رفتن با شوهرم راجع به خستگی و اینکه فردا کلاس دارم صحبت کردم. اون هم خیلی معمول راجع به ساعت و محل برگزاری کلاسم پرسید.
فرداش که سر کلاس حاضر شدم(کلاس جمعیت و تنظیم خانواده) بود استاد گفت از این جلسه کلاس رو با تفکیک جنسیتی برگزار میکنیم. ما خانمها 45 دقیقه اول رو سر کلاس بودیم و بعد آقایون. من کلاسم که تموم شد یه راست رفتم خونه.فکرشم نمیکردم که نامزدم بیاد دنبالم چون ساعت کاریش بود. بنده خدا مرخصی ساعتی گرفت و اومد.
اما بعد کلاس اقایون. کلاس که تعطیل شد از چند تا از آقایون سراغ منو گرفت و اون اقایون به خیال اینکه ایشون یکی از هم دانشکده ایهاست به شوخی بهش میگن دنبال خانم خوشگله میگردی؟
به نظرتون عکس العمل همسرم چی بود؟ شما اگه جاش بودین چه عکس العملی نشون میدادین؟ و اصلا فکر میکنید چه عکس العملی بهترین بود در این شرایط؟
واما برخورد همسرم به گفته خودش:
خیلی آروم و جدی و البته محترمانه به اون آقایون گفت: فکر کنم اشتباه متوجه شدید من همسر ایشون هستم و اومدم دنبالشون.هم کلاسیهام هم یه لحظه یخ کردند و افتادن به عذر خواهی و البته بعدش تبریک.
میخوام بگم همیشه اولین عکس العملی که به ذهنمون میرسه بهترین نیست. بدون شک همسر من هم از بی ادبی و مزه پروندن اون آقایون به شدت ناراحت شده اما خدا میدونه که چقدر به اعصابش مسلط بوده که تونسته یه همچین واکنشی نشون بده.
آقای آسان عزیز شما باید از تکنیکهای کنترل فکر استفاده کنید. افکارتون رو در جهت مثبت هدایت کنید و هر وقت هم افکار بدبینانه به سراغتون اومد بتونید مهارت توقف فکر رو اجرایی کنید.
همین چند تا مسئله خودش زمان نسبتا زیادی میبره تا ملکه ذهنتون بشه.
بنابر پیشنهاد فعلی من به شما اجتناب از هر تصمیم شتابزده و نسنجیده در این زمان هست.
به خودتون فرصت بدید. هم برای کار کردن روی این مهارتها و هم برای شناخت بیشتر اون خانم.
بعد از اون فکر کنم تصمیمی که میگیرید توش ریسک کمتری باشه.
در ضمن این خیلی خوبه که شما متوجه وجود این مشکل شدین ودر پی حلش براومدین. برعکس خیلیها که فکر میکنن پاک کردن صورت مسئله علاج درده.
شاد و خوشبخت باشید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)