دعوت به گردهمایی اعضا برای بهبود روند تاپیک ها

[دختر مهربون]

سلام.

انقدر دیر اومدم که حرفا یی که میخواستم بگم رو دوستان همه گفتن:)

نمیدونم حرفام چقدر ممکنه مفید باشه
اما چند تا نکته به ذهنم رسید که اینجا بگم

نکته اول اینکه:
از اونجاییکه اسم اینجا همدردیه، اعضای تازه وارد انتظار همدردی و به نوعی دل سوزوندن دارن.
به خاطر همین دلشون میخواد مرثیه سرایی هایی که دارن بی جواب نمونه.
و همینطور وقتی برای سایر افراد میخوان پست بذارن، حس میکنن این مدل پست ها کمک بیشتری میکنه به افراد.

و چیزیکه میبینم اینه که مواردی هم هستن که بعد از یه مدت که میبینن پست های حاوی نوازش کم هست و به اصطلاح ِرایج کسی باهاش همدردی نمیکنه بدون سر و صدا تالار رو ترک میکنن. یعنی در واقع فقط نوازش میخواستن. که پاسخ مناسبی دریافت نکردن و رفتن.

سوال اینجاست که در مقابل چنین افرادی چیکار باید بکنیم.(البته اینی که میگم در مقابل افرادی که نوازش نمیخواستن هم استفاده میشه)
بعضی از دوستان با سابقه و قدیمی تر، ترجیح میدن از ترفند شوکه کردن طرف استفاده کنن و ایشون رو متوجه همه ی اشتباهاتش کنن تا به خودش بیاد.
این روش بعضی جاها جواب میده. مراجع متوجه میشه و تشکر هم میکنه و به خودش میاد.
بعضی جاها جواب نمیده. اصلاً طرف متوجه نمیشه بهش چی گفتیم. شروع میکنه به گارد گرفتن و ذکر دوباره ی مصیبت ها و حس میکنه اینجا هم کسی درکش نمیکنه. و ممکنه بی سرو صدا بره و اون ترفند نیمه کاره رها بشه.
بعضی جاها جواب نمیده و اوضاع بدتر هم میشه و باعث میشه بقیه ی کسانی که میخوان راهنمایی کنن هم به اشتباه با توپ و تشر با مراجع صحبت کنن.

[ویرایش کردم این قسمت رو اضافه کردم: اینه که به نظر من، شوکه کردن مراجع (مشاوره هایی نظیر این: "این چه زندگی ایه که برای خودت ساختی. زودتر جمعش کن تا بدتر از این نشده"، البته منظورم عین این جملات نیست. مشاوره هایی با این مضمون.)، خیلی روش حساسیه. استفاده از اون ظرافت خاصی میخواد. که من خودم هیچ وقت در خودم نمیبینم با یه مراجع تازه وارد که به محیط اینجا آشنا هم نیست اینجوری برخورد کنم.]

اما از طرفی، (ادامه ی نکته اول)
درسته ما که یه مدت هست توی تالار فعالیت داشتیم در این موارد توجیه شدیم. و سعی میکنیم که ارجاع بدیم به تاپیک های قبلی یا فرد رو متوجه اشتباهش کنیم. اما بعضی جاها، اینگونه برخورد (برخورد خشک و صرف ارجاع دادن)، برداشتش از بیرون این میشه که: "مشکل تو، خیلی مشکل پیش پا افتاده و تکراری هست."
و این باعث میشه نه تنها به اونها عمل نکنه و اونا رو نخونه، بلکه فرد از اینجا زده بشه.

یعنی میخوام بگم حواسمون باشه پست هامون خشک و انضباطی نباشه.
حتی شما مدیران عزیز. :)

یه نکته ی دیگه اینکه
میفرمایید که اگه میبینم توی اون تاپیک نظر سازنده ای داریم ارائه بدیم. اگه نه، هیچ پستی نزنیم.
ولی بعضی وقتا پیش میومد که تالار یه کمی خلوت تر بوده باشه. و کارشناسا هم حضور پر رنگی نداشتن. و من به شخصه با تاپیکی مواجه شدم که راه حلی براش نداشتم. خب قاعدتا پستی هم نمیذاشتم. ولی بعد از مدتی با آه و ناله ی شخص روبرو میشدیم که چرا به تاپیک من کسی جواب نمیده.
من خودم در اینجور مواقع سعی میکنم کمی همدردی کنم و بگم که منتظر کارشناسا باشه تا بیان و کمکش کنن.
و تاپیکش رو میذارم توی تاپیکی که بالهای صداقت عزیز زده تا کارشناسا ببینن.
ولی معلوم نیست کارشناسی بیاد و سر بزنه.
البته حق میدم. میدونم تعداد تاپیکا زیاده.
ولی آخرش اینه که اینجور تاپیکا، استعداد زیادی پیدا میکنن که تبدیل بشن به یه تاپیک دریافت نوازش منفی.


در مورد تاپیکایی که با قضاوت و متهم کردن فرد، به سرعت پیش میره
به نظر من، اعضای عادی مثل من، که نه کارشناسیم و نه اختیارات مدیریتی داریم، کاری نمیتونن بکنن. جز اینکه خودشون وارد این چرخه نشن و پست قضاوتی نذارن.
و اون تاپیک رو گزارش کنن.
بارها دیدم به پستهایی که دوستان اخطار میدن "قضاوت نکنید" و "متهم نکنید" توجه نمیکنن.
افراد خاطی باید به صورت مدیریتی اعمال قانون بشن:)