علاقه به همکلاسی در دانشگاه و نداشتن شرایط ازدواج

[wen]

دوست عزیز، به همدردی خوش اومدین.

از نوشته تون مشخصه که تا الان دچار رابطه ی غلط و اشتباهی با جنس مخالفتون نشدید.
اول میخوام بهتون تبریک بگم بابت این اتفاق خوبی که تا اینجای زندگیتون افتاده. تا اینجاش، قدر این رو حسابی بدونید.

اما از اونطرف هم نباید دچار افراط میشدید.
ولی به هر حال هیچ مشکلی بدون راه حل نیست.

شما توی محیط های دیگه هم با دختر خانم ها روبرو میشید. این طور نیست؟
نسبت به دخترای بیرون از دانشگاه چه حسی دارید؟
اینجوری که تعریف کردین نسبت به اونها این حس رو ندارید.
چرا؟ به نظرتون چی باعث این تفاوت دیدگاهتون نسبت به این دخترا و دخترای توی دانشگاه میشه؟
رابطتون با دوستاتون چه جوریه؟
اونا چه جورین با دخترا؟

سلام
از اون دختری که تو دانشگاهمون خوشم اومده به خاطر قیافه اشه و شناخت کاملی من ازش ندارم

در زندگیم با کسایی که دوست دختر داشتند هیچ وقت دوست نشدم چون اون هارو فاسد می دونستم!
الان من هیچ رابطه ای رو فعلا با اون شروع نکرده ام راه حل ها این هاست و باید یکی از این ها رو انتخاب کنم کلا 3 تا راه حل داره و نتایجش رو هم می نویسم بگید کدوم رو انتخاب کنم؟

1- باهش دوست بشم
-می فهمه نمی خواهم بگیرمش اون بعد از چند ماه من رو ول می کنه
-مادر و پدرش هم 3-4 سال نمی گذارند عقد من باشه چون با توجه به قیافش می تونه خواستگار های خیلی بهتر از من داشته باشه
-اگر هم ولم کنه من ضربه روحی بسیار بدی می خورم (البته همین الان هم تمام مدت دارم به اون فکر می کنم)
2-باهاش ازدواج کنم
-تا 3 سال دیگه که مدرکم رو نگیرم نمی تونم شغلی داشته باشم (اما مدرکم رو بگیرم حتما می تونم)
-نمی تونم زندگی خوبی براش ایجاد کنم
تقریبا از لحاظ اقتصادی و تحصیلی هیچ پیشرفتی از اون به بعد نمی تونم داشته باشم (نمونه هاش رو خیلی زیاد دیدم)
3-کلا از فکرش بیام بیرون(البته خیلی برام سخته)