خب اين به خاطر اين است كه انسان طالب زيبايي است و ابزاري كه براي شناخت و كشف زيبايي آفريده شده است
1- چشم براي كشف زيبايي ظاهري
2- دل براي كشف زيبايي باطني
حالا بستگي به خود فرد داره كه كدوم يك از اين ابزارهايي كه خدا در وجودش قرار داده بهتر كار كنه ، مسلما هميشه در وهله اول ابزارهاي ظاهري چون با اجسام سر و كار دارند و اجسام قابل رويت هستند بهتر كار مي كنه ولي دل بايد در تماس باشه و بدون داشتن تماس نمي تونه كارايي خودش رو به خوبي نشون بده اگه ابزار دل ما به منبعي وصل باشه مسلما تواناييمون در درك زيباييهاي باطني بيشتر هست ، گاهي هم ممكنه به منبع خاصي وصل نباشيم اما در اثر ايجاد ارتباط و شناخت از باطن معشوقمون به زيبايي باطن اون پي ببريم و اونوقت بستگي به خودمون داره كه زيبايي باطني رو ملاك انتخاب قرار بديم يا زيبايي ظاهري كه اين يك بحث عرفاني است و بر مي گرده به سير سلوك و مراحل خود ساختگي كه فرد در خودش ايجاد كرده ولي معمولا ما ( انسانهاي عادي ) بيشتر طالب هر دوي اينها هستيم يعني هم زيبايي ظاهري و هم زيبايي باطني . كه باز هم در افراد مختلف فرق مي كنه و بايد ببينيم هر فردي ملاكهاي زيبايي ظاهري رو باطني رو در چه چيزي مي بينه ....







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)