خشم و نفرتتو می فهمم. ولی یادت بیاد این پستو که خودت نوشتی:
http://www.hamdardi.net/post-210972.html#pid210972
نه. تا وقتی که می شه زندگی کرد باید سعی کنیم زندگی کنیم. باید سعی کنیم خوب هم زندگی کنیم.
نمی دونم پس اندازت چقدر بوده. اما وقتی احتمال می دادی بابات نمی ده بهت بهتر بود نمی دادی. اینطور وقتا که نمی دونی چه کار کنی بهتره سریع با خودت فکر کن اگه بهش بگم نه نمی تونم بدم بهتره یا اگه بدم؟ بعدش تصمیم بگیر. راستی تو که تونستی اینهمه پس انداز کنی بازم می تونی. الان تجربه ات از قبلت بیشتره و احتمالا می تونی توی 4 سال همون معادل پس اندازو بکنی حتی توی مدت کمتر. بعدم این بار که داری پس انداز می کنی به خونوادت نگو که چقدر پول داری که بعدا بگن بده بمونی بدی یا نه. که بعدا بتونی کاملا راحت تصمیم بگیری که بدی پولو یا نه. الان لابد بابات شرایط خاصی داشته که احساس کردی باید بهش پول قرض بدی. پس خودتو سرزنش نکن.
شایدم بتونی پولو از بابات بعدا پس بگیری. یا خورد خورد بگیری ازش.
نه گفتنو هم یاد بگیر. یه وقتایی لازمه خیلی با خونسردی و بی هیچ خجالتی بگیم نه. یا مثلا بابات اگه بگه 10 میلیون تومن بهم بده می تونی بگی نمی تونم و فقط می تونم 2 میلیون بهت قرض بدم. یه چیزایی شبیه به این. تازه پس اندازتو واسه خودت یا بذار بانک یا سکه ای ارزی چیزی بخر یا اگه زیاده برو سعی کن خونه ای بخر که نمونه کسی واسش دندون تیز کنه بگه پوله بیکاره بده به من باهاش کار کنم.
غصه نخور. تو همونی هستی که اینهمه پس انداز داشتی. بازم می تونی بیشترشو توی مدت کمتری جمع کنی.
![]()








علاقه مندی ها (Bookmarks)