منم مثل شما کم حرف هستم.
اولاً که هرکی خصوصیات خودشو داره و شما باید خودتونو همونطوری که هستین بپذیرین.
تا حالا هیچ شخصیت بزرگ مذهبی و عرفانی ندیدم که گفته باشه که پرحرفی خوبه!
همه کم حرفی رو بیشتر نشانه کمال آدم میدونن...
ولی حالا که دوس دارین مقداری پرحرف تر باشین میتونین بیشتر از جملات سؤالی استفاده کنین واسه شروع
مثلا یکی داره یه چیزی تعریف میکنه شما اگر نظری نداری که بگی میتونی سوال کنی
مثلا میگه رفتم مسافرت
بگو با کی؟ چطوری؟ کجا؟ خوش گذشت؟ کجاها رفتین؟ ....
یه چیزیم بگم هرچقدر زوم کنی رو این که من باید حتماً حرف بزنم کمتر میتونی حرف بزنی
اطلاعاتت رو راجع به مسائل روز زیاد کن
مثلا مسائل سیاسی، اجتماعی و ...
که وقتی حرفش پیش میاد بتونی یه چیزایی بگی
در طول روز هر اتفاقی که میفته که مثلا یخورده بامزست یا ناراحت کننده یا ...
میتونی شوهرت که اومد واسش تعریف کنی
هرچیز کوچولو
مثلا امروز رفتم بیرون راننده تاکسیه همش داشت راجع به مسائل سیاسی حرف می زد
یا امروز تو تلویزیون راجع به فلان بیماری حرف میزد
یا چقد قیمتا زیاد شده اون دفه رفتم این فلان قدر بود الان فلانقدر
....
من خودم وقتی تو یه جمعی هستم گاهی حواسم پرت میشه از حرفایی که میزنن
چون معمولا تو جمعای خانوادگی حرفایی که زده میشه خیلی علاقه ندارم بهشون
وقتی حواسم نباشه خب طبیعیه که حرفم کمتر میزنم
ولی اگه واقعا بخوام چیزی بگم
خوب گوش میدم و حواسم هست
که تو موقعیت مناسب یه چیزی بگم
شما نمیدونین چی بگین یا اینکه گاهی یه چیز به ذهنت میرسه ولی میترسی توی جمع بگی؟








علاقه مندی ها (Bookmarks)