م ر گ تمام فکرمو مشغول کرده

[مسافر زمان]

سالم پردیس خانم

دوستان توضیحات خوبی دادن. تفکر به مرگ، اصلا بد نیست و اتفاقا خوبه. روایات زیادی در این مورد داریم. مثلا:

پیامبر:
کسی که بسيار ياد مرگ کند، خدا او را دوست دارد.
مرگ را بسيار ياد کنيد، زيرا که ياد مرگ، گناهان را پاک و ميل و رغبت به دنيا را می‌کاهد.

امام علی:
بسيار ياد مرگ کنيد، زيرا که مطعم لذت‌های ناروا را از بين می‌برد و مانع از افتادن شما در دام شهوات می‌شود.
هر کس بسيار ياد مرگ کند، در دنيا به اندک بسازد.
و …

پس از این که به یاد مرگ هستین اصلا نگران نباشین. اتفاقا باید نگران کسانی بود که به یاد مرگ نیستن. کسانی که خودشون و هدف حضورشون در این دنیا رو از یاد بردن و برای رسیدن به لذت‌ها، از هیچ گناهی دوری نمی‌کنن.

اما دو مسئله هست.

۱. ترس از مرگ، قیامت و تنهایی آن. این ترس نباید باعث بشه که شما رنج بکشین و ناراحت باشین. ترس از قیامت، باید باعث بشه که شما خودتونو بهتر آماده کنین. قرار نیست به خاطرش تمامی مستحباتو انجام بدین و … . واجباتو انجام بدین و سعی کنین از محرمات به دور باشین. مستحبات رو هم تنها زمانی انجام بدین که از نظر روحی برایش آمادگی دارین. یعنی خودتونو مجبور به انجام مستحبات نکنین که بخواین هنگام انجام دادنش سختی بکشین. همین کافیه.

در مورد تنهایی قیامت. بله خانواده‌ شما در کنارتون نیستن. اما شما می‌تونین کنار بعضی افراد باشین که خیلی بیشتر از خانواده به کمکتون میان. محبت به اهل بیت، تلاش برای نزدیک کردن رفتار و کردارتون به ایشان، باعث میشه که اون دنیا نزدیکشون باشین. نزدیک بودن به آن‌ها هم پرده‌ای میشه بین شما و آتش. پس هر چه می‌تونین ارادت و محبتتونو به پیامبر و اهل بیت، بیشتر کنین.

۲. لذت نبردن از لذت‌های دنیوی. اگه این لذت‌ها از طریق گناه بوده (البته با توضیحات شما بعید می‌دونم که این‌طور باشه) که حق دارین. اما اگه نباشه، امام علی در این مورد می‌گن:

چنان زندگی کن که گویی تا قیامت زنده‌ای و در همان حال چنان زندگی کن که گویی همین لحظه خواهی مرد.

پس برای دنیا کم نگذارین. لذت‌هاتونو از لذایذ دنیوی ببرین، مگر این‌که این لذت‌ها بخواد به آخرتتون آسیبی برسونه. اگه لذتی هم که می‌برین، به آخرتتون نخواد آسیبی برسونه، نباید ناراحتتون بکنه.

نمیتونم تصور کنم که همه باید اون دنیا زجر بکشن توی آتیش جهنم

بله، خیلی‌ها رنج خواهند کشید. اما شما اول از همه نسبت به خودتون مسئولیت دارین. اگه از عزیزانتون کسی هست که نگرانشون هستین، با رفتار خوبتون ایشونو به سمت دین بکشین. برای عاقبت به خیر شدنشون هم دعا بکنین. اما جوری عمل نکنین، که به خودتون ضربه بخوره.

خلاصه این‌که از مرگ نترسین. اگه گناهی بوده، الان راه توبه بازه. مطابق دستور خدا زندگیتونو ادامه بدین و خیالتون راحت باشه. مرگ هم هر لحظه‌ای ممکنه بیاد. حتی کسی نیست که بتونه بگه تا آخر خوندن این پست می‌تونه زنده بمونه. اگر هم آمد، خوش آمد. اگه راه خدا رو رفته باشیم (با توبه و انجام عمل نیک)، مرگمون تازه میشه شروع خوشی‌هامون. خوشی‌هایی که پایان ندارن.

و زندگی پر از خوشی، ترس نداره ...

موفق باشین.