ممنون سروک عزیز نظرت خوب بود
میدونی مشکل از کجا بود
این که من به خودم گفتم که یک ماه این شهریورو رو خودم زوم کنم و به خودم برسم با حرف انی جان سراغ کودک درونم رفتم نمیدونید چه خبرا بود

وقتی به خودم توجه کردم و به خودم محبت کردم انگار خستگیای دلم ریخت بیرون اما به کاملا میگم که الانم سنگینه دلم میخندم اما دلم پره شادم فعالیت میکنم ورزش اما حرفم از دلمه نمیدونم منظورمو رسوندم یا نه

اما نفهمیدم که خوب بود که به خودم توجه کردم تا اینطوری بشم؟

شاید فروید بتونه حلش کنه

الا باید چه کنم با حال نزارم؟ بخودم رو بدمو درد وغم و بریزم دور و کند وکاو کنم یا نه یه لباس بپوشم رو زخمهام که دیده نشن؟

شاید مساله من خیلی درونی و روانشناسی باشه