شما نگران همسرت و دیر و زود شدن کارش نباش.
تا زمانی که احساس می کنی ناراحت نیست چیزی نگو.
اون هم پدر هست و داره به سهم خودش کمک میکنه. این بچه مال هر دوی شما هست. پس شما چی که هفت ماه تمام شب و روز این بچه را با خودت حمل کردی و سختی هاش را تحمل کردی؟
بگذارید سهم خودش را انجام بده. ممکنه براش سخت باشه اما احساس رضایت می کنه. ضمن اینکه وظیفه اش هم هست.
به نظر من و شما ممکنه کار سختی بیاد. اما برای یک مرد اونقدر هم سخت نیست که دو ساعت اضافه تر بمونه سرکار یا یک کم برای رسیدن به کارش فشار بهش بیاد، اما همسر و فرزندش را راضی و خوشحال ببینه.
یادم هست که توی تاپیکهای قبلیتون هم بخاطر کمک ها و دلسوزی های بی موقعتون این حس را به همسرت انتقال داده بودی که نیازی بهش نیست یا بود و نبودش برای شما خیلی موثر نیست.
خسته می شه، اما احساس می کنه که مفیده. که برای بچه اش کاری کرده. که همسرش را حمایت و مراقبت کرده.
فقط حتما در عمل و به زبان قدردانی کن و خوشحالیت را از داشتن همسری مسئولیت پذیر و مهربان نشون بده. از زبان نی نی هم تشکر کن.![]()








علاقه مندی ها (Bookmarks)