سلام آقا سینا

نگارش من رو هم بخون

کتک کاری شما که شاید شما هم عامل آن بوده اید . و خودتان هم باید قبول کنید که مقصر بوده اید و کار بسیار بدی کرده اید.

اما...

به این بهانه کودک شش ساله را بردن و بیش از یکسال از همسر دور بودن و حتی مشوش نمودن ذهن کودک شش ساله و ارائه تصویری بد از پدر ، بجای اینکه این حرکت زشت پدر را از ذهنش دور کنیم (این را میگویم چون میدانم با توجه به میزان ارتباط که دختر بچه شش ساله با پدر خود که بسیار عاطفی می باشد بسیار بعید است او به این صورت ناهجار از پدر کینه به دل بگیرد.)تا حدی که حتی او تمایل به صحبت تلفنی با پدری که ماه هاست او را ندیده هم کاری بسیار زشت است.

به هر حال برخلاف عده ای دیگر از دوستان که مقداری با عرق جنسیتی به موضوع نگاه می کنند عرض کنم آتشی که در زندگی شما برافروخته شده شما روشن کرده اید و متاسفانه همسر شما نیز با بی مسئولیتی آنرا روشن نگاه داشته و حتی آنرا شعله ور تر کرده است.

بنابراین

اقداماتی را که شما تصمیم دارید آنرا در آینده انجام دهید هیچ نفعی جز بر افروخته تر کردن این آتش نخواهد داشت .

ببینید.
مرد در زندگی قبل از اینکه یک (طرف یا عضو) باشد مسئول کل آن زندگی است بنابراین شما باید به خودتان بعنوان مسئول در زندگی بنگرید نه بعنوان جزئی از یک مجموعه . شما حق ندارید زندگی خودتان را با انتقام به نابودی بکشانید.

مهمترین اقدام شما اکنون اینست که داوطلب شده و بروید و همسر خود را متقاعد نموده و حتی از آن حادثه معذرت خواهی نموده و او را از دست بعضی که نمیخواهند زندگی شما ادامه داشته باشد نجات دهید.
همین و بس!

بنابراین غرور خود را کنار گذاشته و بزودی دختر عزیز خود را که می دانم چقدر دلتنگ او هستید بزودی ملاقات نمایید.
مطمئناً او نیز دلتنگ شماست پدر عزیز و قدر بی مسئولیت......


موفق باشید