تنفر و احترام

[صبا_2009]

سلام آزرمیدخت عزیز
ممنون که برام نوشتین

[align=justify]سلام صبا

برای انس با حقیقت هم اول باید از خودت (منطق خودت، نگاه خودت، و ...) عبور کنی...

متوجه این قسمت از حرفاتون نشدم! یعنی باید چی کار کنم؟


اگه عمیقا برای کسی احترام قائل باشی، این احساس احترام در نگاه، حالات چهره، و نوع رفتارت تاثیر ظریفی می گذاره. در این صورت نیاز چندانی نخواهی داشت که درجه احترام رو در کلامت تنظیم کنی تا طرفت حس بدی پیدا نکنه! چون حتی در سکوتت هم حس مثبتی به طرف مقابلت القا می کنی. و اگه احترامت قلبی نباشه، هرقدر هم که ماهرانه کلمات رو بکار بگیری، بازم لو میری و اون حس منفی ایجاد می شه.

چقدر این قسمت از حرفاتون واسم ملموس هست.
ولی من بعضی مواقع حس میکنم اون احترام قلبی نه فقط در مورد پدرم در مورد بعضی افراد دیگه هم تو کلامم منعکس نمیشه. (یعنی اونقدری که من می خوام) یعنی کلامم با اعتقادم همخوانی نداره . لازم هست که این مساله هم برطرف بشه.

صبا_2009 جان سلام

سلام فرشته جان.
خوشحالم کردین که واسم نوشتین

خوبی عزیزم ؟
[color=#0000CD]
هروقت پستی ازت در تالار و تاپیکها می بینم مسرور میشم که صبا هست ، راهنماییهات به مراجعین حرف نداره .

نظر لطفتون هست عزیزم. من اینجا فقط شاگردی می کنم


حرفاتون رو درک میکنم کاملا و بارها هم تجربه کردم .لمس میکنم که یه درد وجود داره ولی احساساتم متناقض هست و نوسان داره. یعنی همیشه نمی تونم درک کنم.
منم آزرده میشم . منم خسته میشم. مسائل مختلف وقتی به هم گره میخوره توان تحلیل آدم رو پایین میاره. ذهنم فقط دنبال مقصر میگرده!! اینجور مواقع یه حرفی میزنم که فقط اوضاع رو بدتر میکنه و واسم عذاب وجدان به بار میاره. فقط با تمرین میشه این رفتارها رو درونم نهادینه کنم ؟ یا راههای دیگه ای هم وجود داره؟