کسی رو تا این حد با معیارهام نزدیک نمیبینم. وقتی میبینم کسی تا این حد باهام روراسته خیلی خوشم میاد.میدونم که بهم اعتماد کامل داره. فکر نمیکنین یکی از نیازهای زندگی دونفری همین داشتن اعتماد دوطرفه اس.
قبلا دختری رو خیلی میخواستم، اما حرفها و قصه هایی که در مورد من برای اونطرف میگفتن باعث جدائیمون شد و تنها دلیلش رو تو بی اعتمادی اون دختر به من میبینم. اما حالا کسی رو کنارم میبینم که بیشتر از خودم بهم اطمینان داره و من هم همینطور.باورش دارم.
نمیخوام حس بکنین که هر طور شده میخوام یه دلیل بیارم که این دختره رو انتخاب بکنم.
من یه عادت خوبی دارم که هر شب دعا میکنم. و باور دارم که خدا ندای دلمو گوش میده.
[undefined=undefined]دوست دارم[/undefined] با توکل به خدا یه زندگی خوب رو با این خانوم شروع بکنم.
چند روز قبل که این موضوع رو شروع کردم خیلی داغون بودم. درسته که ما ایرانیها آدمای مذهبی هستیم اما قرار نیست همچی مون رو مذهب تشکیل بده.ما عادت کردیم که همه چی رو به مذهب ربط بدیم
مگه مردم کشورای دیگه که اساس کارشون مذهب نیست از ما بدترن؟

همیشه به حرفها و نصیحتهای دیگران هم گوش دادم. تقریبا خودم رو آدم روشنفکری میدونم. اینبار میخوام نظر نهاییتون رو بدونم و تصمیم آخرم رو بگیرم.
خودتون رو یه لحظه بذارین جای من بعد بگین.

خدا بنده هاش رو خیلی راحت میبخشه اما بنده های حقیرش نمیتونن در حق همدیگه بخشش داشته باشن.