درود دوباره بر مدیر تالار همدردی
جانم برایتان بگوید که حتی با این مثال سترگ که به علت احترام بسیاری که برای آن قایلم،یعنی:قیام و شهادت مظلومانه امام حسین(ع)،زیاد خوش ندارم این بحث را با آن مرتبط نمایم . . .اما کار ایشان نیز برای اصلاح امت جد خویش و نیز خشنودی خداوند بوده است که در هر دو حالت حتماً خشنودی ایشان یعنی حضرت امام حسین (ع) را در پی داشته است.
اکنون آیا هر انسانی از خشنودی لذت می برد یا از ناخشنودی؟آشکار است که این امام گرامی برای خشنودی خاطر خداوند که همانا خشنودی خودشان و قهراً و پیروِ آن لذت خودشان در آن بوده است،مبادرت بدین کار حماسه ای و انسان ساز و تاریخ ساز کرده اند.
بنده حتی تحمل شکنجه های جسمی و روحی آزادگان سرافراز میهنمان را نیز گونه ای لذت طلبی می دانم.اگر لو ندادن اطلاعات و استوار ایستادن بر سر باورها را نیز سبب آسودگی باطن و روان بدانیم و البته هر رضایت قلبی نیز همان کسب لذت است.
من در نوشتار پیشین اشاره کردم که لذات دارای گوناگونی فراوان هستند.اثراتی که هر لذت در ابعاد فردی یا اجتماعی دارد و درجه علاقه ما به تأثیرات روانی-اجتماعی یک لذت ویژه متعلق به هر فرد، نباید سبب شود که از اصل موضوع برکنار مانیم و بر لذت نبودن آن اصرار ورزیم.





پاسخ با نقل قول

علاقه مندی ها (Bookmarks)