منم خیلی نازشو کشیدم.قضیه ما رو همه بچه ها دانشگاه فهمیده بودن.حالا هم که بهم محل نمیده انگشت نما همه شدم .وضع کاملا غیر قابل تحمل شده .چند بار میخوستم برم انصراف بدم اما باز به خودم گفتم نباید از خودم ضعف نشون بدم.کم کم دارم افسرده میشم .به جز تو دانشگاه که نمیخوام جلو اونو دوستام تابلو شم با هیچکس نمی تونمم حرف بزنم.اونجا هم این قدر به خودم فشار میارم که تا میرسم خونه گریم شروع میشه.نمی دونم چه کار کنم.آخه چرا دخترا این قدر بی رحمند؟