با تشکر از پست مفیدتون آنی عزیز،ازصحبتهاتون استفاده کردم وروی صحبتهای تمام دوستان فکر کردم.
من طی این چند ماه خیلی و تقریبا تمام اوقات به این موضوع فکر کردم .به هرحال من تا به حال به خاطر بچه هام سعی میکردم زندگیم رو حفظ کنم ولی الان احساس میکنم حالم بهتره و بیشتر به خاطر خودم وهمسرم وبه حرمت روزهای خوش و عاشقانه ای که با هم داشتیم سعی میکنم همسرمو ببخشم واین موضوع رو فراموش کنم وبه آینده بهتر ، امیدوار باشم.به هر حال من هم این وسط کوتاهی کردم وبی تقصیر نبودم!وبقول پدر بزرگ عزیز اگه مدیریت درست تروحساب شده ای برای زندگیم داشتم نباید اجازه میدادم اینچنین مشکل بزرگی تو زندگیم ایجاد بشه.این حادثه درست مثل ابر سیاهی بود که یه مدت روی زندگی ما سایه انداخت ولی خوشبختانه رد شد!امیدوارم همسرم هم دیگه هیچوقت چنین خطای بزرگی رو تو زندگیمون انجام نده.از راهنمایی شما دوستای مهربون:آنی عزیز، زیبا کردستانی ،فرشته مهربان ،پدربزرگ عزیز،رساو....نهایت تشکر رو دارم.از دکتر لواسانی هم وقت گرفتم تا از راهنماییشون استفاده کنم.برامون دعا کنید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)