واقعیتش اینه که نمی شه این جور خصوصیات رو با یک سوال و جواب بهش رسید. هر چقدر هم که فرد مقابلتون با صداقت باشه و حتی خود شما وقتی در مورد یک مسئله ای که اتفاق نیفتاده ازش سوال بپرسن بهترین و منطقی ترین جواب رو می دین ولی ممکنه در شرایط واقعی تحت تاثیر خیلی چیزهای دیگه کار دیگه ای انجام بدین. برای همین به نظر من بیشتر از اونکه سوال پرسیدن بتونه در این موردها بتون کمکی بکنه شرایطی که در همین دیدارها و برخوردها بدون برنامه ریزی قبلی پیش می آد کمک می کنه.
در مورد خود رای بودن می تونین کاری بکنین. حواستون باشه توی یه موقعیت خوب که قراره با هم کاری بکنین وقتی ایشون تصمیمی گرفتن شما با احترام و ملایم بگین که می شه کار دیگه ای بکنیم (کاری که مخالف نظر ایشون هست). البته باز هم نتیجه این کار نمی تونه شما رو مطمئن کنه که ایشون چه طوری هستند. و مراقب هم باشین که برای این کار بد برخورد نکنین که نظر ایشون در موردتون عوض بشه.
کار دیگه هم اینه که پدرتون از پدر ایشون بپرسن که به به نظر شما ایشون چه خصوصیت اخلاقی خیلی خوبی دارن و چه خصوصیت اخلاقی ای دارن که باید باهاش کنار اومد. به هر حال هیچ کسی کامل نیست. نمی دونم باز جواب خوبی از این سوال بگیرین ولی خب می شه امتحانش کرد. یه چیز دیگه هم اینکه خیلی خوبه که پدرتون با ایشون یه جلسه خصوصی داشته باشن و با هم صحبت کنن. به هر حال آقایون بهتر خصوصیات هم رو می شناسن.
کار دیگه اینه که کتاب آیا تو آن گمشده ام هستی نوشته باربارا دی آنجلس رو با خودتون ببرین و با هم ورق بزنین و در موردش صحبت کنین. برای من این کار نتیجه خوبی داشت.
از خودتون براشون گفتین؟ خصوصیت هاتون؟ علایقتون؟ خواسته هاتون؟ اینا خیلی مهمن ها. الان قبل از ازدواج هم خیلی بیشتر تو ذهن آقایون می مونه پس از این فرصت استفاده کنین.
علاقه مندی ها (Bookmarks)