ممنون از جواب توننوشته اصلی توسط بهار.زندگی
من موردهای 1 تا 3 رو قبلا انجام دادم یعنی پذیرفتم که پدر و مادرم مثل هر دو تا آدم دیگری میتونن با هم اختلاف داشته باشن. تقصیر هیچ کدومشون هم نیست. اختلاف فکر و سلیقه هست.
در مورد خودمم میدونم که من بچه بودم و اگر کار بدی کرده باشم فقط به خاطر این بوده که می خواستم با هم بهتر باشن.
اینطور نیستم که کارهای خودم رو نقد کنم. کلا احساس نارضایتی از خودم دارم و خودمو نقد میکنم نه کارام. بدون اینکه دلیل خاصی داشته باشه از خودم ناراضی هستم. نمیدونم چرا. هرچی فکر کردم نفهمیدم.
بعضی مواقع به خودم محبت میکنم. به خودم جایزه میدم و ... . ولی دوباره به همون وضعیت قبلی بر میگردم. بعضی وقتا هم اگر به خودم محبت کنم بیشتر احساس تنهایی میکنم. چون فکر میکنم اینقدر کسی رو ندارم که مجبورم خودم به خودم محبت کنم.








علاقه مندی ها (Bookmarks)