چند روزه تصمیم گرفتم جدا شم ولی بهش چیزی نگفته بودم که بیاد ببینمش حرفامو بزنم
ولی از حسو حالم خودش فهمید چون تا نزدیکی ای جنون بهم ریختم،
گفت من عاشقتم نمیخام از دستت بدم و قول میدم زود برم سربازی و کارامو بکنم
(ولی عین روز برام روشنه که میره دوباره که خیالش راحت شد من بازم هستم بیخیال میشه)
دو دلم کرده دوباره من چیکار کنم با این تصمیم سخت؟ چجوری بفهمم کدوم راه درسته؟
عقلم میگه 100٪ برو
احساسم میگه 100٪ بمون

تازگی آ با ی پسری آشنا شدم که باورش برام سخته دقیقا همون چیزی هست که من میخاستم، اعتقادش، رفتارش، تیپش، ...، مثل فرشته ها میمونه، باورم نمیشه ی پسر ممکنه انقد خوب و با خدا در عین حال اجتماعی باشه
انقد شبیه خودمه که انگار خدا مخصوصا گذاشتتش سر راهم که ی چیزی رو بهم بگه. شاید اینکه پسر خیلی خوب هم پیدا میشه و من خودمو به نامزدم راضی کردم فقط ( که واقعا هم همینطوره 80٪ خصوصیات نامزدمو دوس ندارم ولی نمیدونم چرا عاشقشمم)
نمیدونم چیکار کنم...

(امیدوارم منظورمو بد نرسونده باشم، من به خاطر ی پسری که سر جمع 4 دفعه دیدمش نمیخام نامزدمو ول کنم، و از همون اول هم به ایشون گفتم که نامزد دارم)

همیشه وقتی حس میکنه ممکنه از دستم بده گریه میکنه و میگه عاشقتم، منو بر میگردونه پیش خودش
اوضاع که نرمال میشه دوباره همون آدم سابق میشه،
خانوادم 2 ساله میبیننش میگن خیلی بهت سرد شده قبلا اینجوری نبود،
انگار منم زیاد به دل اون نشستم ولی دوسم داره و بهم وابستس