خشونت شدید شوهرم 2

[گل آرا]

ممنون از اینکه وقت میذارین و نظرتونو صادقانه میگین...گاهی یه شخص ثالث ماجرا رو از زاویه ای میبینه که من نوعی که درگیر ماجرا هستم این دید رو ندارم...برای همین به من خیلی کمک میکنه. باز هم ممنون

اما واقعیتش اینه که من تا قبل از اینکه با این تالار آشنا بشم نمیدونستم خیلی از برخوردام اشتباهه و اینکه دارم دنبال سهم خودم از رفتار شوهرم میگردم بهانه ای واسه برگشتن به زندگی به خاطر دلتنگی یا ترس از طلاق نیست...!
حتی به خاطر کمک به شوهرم هم نیست. 100% به خاطر خودمه (حمل بر خودخواهی من نشه منظورم چیز دیگه ایه) به این خاطره که اگه الان تصمیم بگیرم و جدا بشم بعدها همش این میاد تو ذهنم که منی که با چهره متفاوتی از یک زن (که بعضا ممکنه برام ناخوشایند باشه) تو این تالار آشنا شدم و خیلی چیزها یاد گرفتم چرا به خودم فرصت ندادم که تو زندگیم عملی کنم و ببینم آیا نتیجه مثبتی داره یا نه؟
اگه این راه 1 سال دیگه هم طول بکشه من ترجیح میدم بعد از 3 سال یا 4 سال مطمئن مطمئن جداشم تا اینکه الان که 26 ساله ام واسه اینکه دیرتر نشه جدا شم و تا آخر عمر تو تردید بمونم و حتی اگه یه روز دوباره ازدواج کردم و هرکاری برای همسرم انجام دادم این بیاد تو ذهنم که اگه برای قبلی هم این کارو میکردم.....شاید......
تردید بعد از جدایی خیلی کشنده تره از تنهایی و برچسب مطلقه خوردنه. حداقل برای من اینطوریه. به جرأت میتونم بگم خیلی از کارهایی که خانم ها اینجا انجام میدن رو من انجام ندادم یا عکسش رو انجام دادم ... شوهرم هم خیلی بدتر از خیلی از آقایون اینجا رفتار کرده ولی سؤالم از خودم اینه که اگه من سهم خودمو رعایت میکردم باز هم همین رفتارها رو میدیدم؟
من به هیچ وجه قصد ندارم رفتار شوهرمو توجیه کنم و خودمو گول بزنم فقط به این نیت که به طلاق نرسه...قصد ایثار هم ندارم فقط میخوام با چیزای جدیدی که یاد گرفتم یه بار دیگه صورت مسئله رو بررسی کنم و راه حل های جدیدو پیاده کنم که اگه جواب نگرفتم یک طلاق مثبت رو تجربه کنم.

البته نه به این زودی. شوهرم همچنان زنگ میزنه و من همچنان جواب نمیدم چون جوابی ندارم...