خانم من به عنوان یک کسی که بعضی مسائل مشابه رو تجربه کرده میگم.گاهی ما آدمها غافل از عمر کوتاه ...خودمون رو به اون راه میزنیم در مورد مشکلات ...انگار که حرفی نشنیدیم...غافل از اینکه ممکنه چند سال دیگه از فکر کردن به این وقت تلف کردن ها دیوانه بشیم...
مدیر گرامی همدردی به من گفتن
1:خودتو قوی کن...گام اول
2:خط بین نابودی زندگیتو و مسائل دیگه رو مشخص کن کاملا قاطعانه بگو یا شرایط رو برات عوض کنه یا مایل به ادامه زندگی نخواهی بود.
3:حتما با یک فرد بزرگ و بسیار با تجربه و یا اگر امکانش هست با روانشناس صحبت کن
(البته نه با هر کسی سفره ی دلتو باز کنی خانم)
اینها برداشت بنده از نوشته های مدیر محترم هست.یه سر به پستم بزنید شاید اثر داشته باشه...البته تفاوت بین این دو حرف زیاده...
>>>>>>خیلی از ماها فقط دنبال نصیحتیم که برا چند دقیقه ارضا روحی بشیم و دوباره دنبال راه خودمون میریم
>>>>>>یه سری از ماها هم واقعا به توصیه های افراد مجرب بها میدیم و صحبتاشونو جمع بندی و عمل میکنیم
شما اگر اهل عملی پس یا علی
وگرنه سوختن و ساختن حق افرادی هست که شنونده و خواننده ی خوبین...ولی عمل نمیکنند...متوسط عمر هممون طبق مطالبی که خوندم 60 ساله...فکر کردی با 40 ساله باقیمانده میخوای چکار کنی؟!
پس یا علی
علاقه مندی ها (Bookmarks)