گل آرا جان آروم باش
همین که میایی اینجا و مینویسی آروم تر میشی .
هیچ وقت تصور جای تو بودن رو هم نمی تونم بکنم . عقلم هم به جایی قد نمی ده . فقط خواستم همدردی کنم .
حالا که از دوریت و حرفات اینجوری شده نمی شه ازش یک تعهد محضری بگیری با کلی شروط مالی و حق طلاق . و بهش یک فرصت دیگه بدی .
البته قبلش ازش بخواهی که نیا زداری به خاطر همه این سال ها ازت معذرت بخواهد و اشتباهاتش رو قبول کنه .
البته نمی دونم والله . نری اون وقت از عشقش به تو و اینکه از دستت نده بکشتت. گل آؤا به خدا خیلی مشاوره دادن بهت سخته .
نظر پر و مادرت چیه . اون چیزی که در قلبشونه
یا مثلا یک شرط هم بزاری باید نزدیک خونه مامانت این ها باشی . حتی تو یک ساختمون
علاقه مندی ها (Bookmarks)