سلام خانم غزالی عزیز، معلوم میشه که دختری مهربون با احساساتی پاک هستین. من تقریبا یکماهی هست که با خانمم توافق به طلاق کردیم و در حال انجام هست. خودش از مهریه اش گذشت ولی من چند چیزی که داشتم رو فروختم و 50 میلیون به حسابش واریز کردم. نمیدونم تعریف شما از اینکه وقتی یک مرد زنی را به عنوان همسر خودش دوست داره چیه. من نمیخوام در مورد همه مردها نظر بدهم به همین خاطر توی جملاتم از خودم مثال میزنم و اونها رو تعمیم نمیدم به بقیه. من به عنوان یک مرد (که شاید خیلی از مردها با نظرم موافق نباشند) میتونم بگم که اینجور دوست داشتن اصلا عقلانی نیست. من با تجربه ای که دارم فهمیدم، اگر زنی به دلم ننشیند و دو راه بیشتر نداشته باشم یکی مرگ و دیگری دوست داشتن به عنوان همسر آن دختری که به دلم ننشسته، راه اول برایم ساده تر است.
موقعیتی که تجسم کرده بودید برای هر کسی که اتفاق بیافته خوب فکر کنم همه ناراحت میشن، من هم ناراحت میشم. من توی این چند مدت کلی برای خانمم گریه کردم ولی چه کنم که همونطور که گفتم دوست داشتن برای زندگی زناشویی یک کار ارادی نیست.
نمیدونم شما با مردهای شبیه من سروکار داشتین یا نه، ولی اگر داشتین بهتون توصیه میکنم اگر مدتی روی اون شخص وقت گذاشتن و دیدید تغییری نکرد، و اگر دوستش دارید باید به سراغ خودتون برین و سعی کنید خودتون رو شبیه به چیزی کنید که اون میخواد. تازه اونوقته که الفبای زناشویی شروع میشه و زندگی زناشویی معنی پیدا میکنه و میشه در موردش بحث کرد و مشاوره گرفت و ..... تا قبل از این مرحله که مرد زنش را دوست نداشته باشد، دغدغه لحظه هاش نباشه، وقتی می بیندش احساس خوشحالی نکنه، وقتی نمی بیندش دلتنگش نشه، .... تا قبل از این چیزها وقتیکه بودن یا نبودن زنش براش فرقی نمیکنه و شاید نبودش خوشحالترش میکنه، اصلا زندگی مشترک زناشویی در کار نیست که حالا بخوایم در مورد بهتر شدنش مشورت کنیم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)