برنامه درستی برای زندگی ندارم

[س ي م ي ن]

ولی دلم میخواد پیشرفت کنم و نمیتونم.

سلام
گاهي تنبلي خودمون گردن نتونستن ميندازيم
شما بايد با اراده مصمم و قوي شروع كني و مطمئن باش كه مي توني چون كار نشدني نيست

نمیدونم چطور میشه به کارهایی که دوست دارم برسم و براش وقت بذارم. دوست دارم توی رشته خودم آدم مطرح و مهمی بشم.

كافيه با برنامه اقدام كني و برنامه ريزي داشته باشي
واسه لحظه به لحظه زندگيت
برنامه هاي بلند مدت و كوتاه مدت بريز و تلاشتو زياد كن و در صورت تنبلي كردن خودتو تنبيه كن ( مثلا من خودمو تنبيه مي كردم كه بايد 100 هزار تومن براي داداشام خريد كنم خيلي سخت بود واسم اونم وقتي كه كل پولي كه داشتم رو ....)

متاسفانه کسانی که باهاشون سر و کار دارم از نظر روحی و سطح فکری با من مطابق نیستند. حس می کنم با همه فرق دارم. حس پرنده ای رو دارم که توی یه قفس اسیر شده. چطور میتونم پیشرفت کنم؟

از اين افراد دوري كن و حتي اگر خيلي تنها شدي به كتاب و خدا مراجعه كن كه خدا بهترين دوست و بهترينه ياره
اين حس به نظرم به خاطر شاد نبودنته
شاد باش
قدر نفس كشيدن رو بدون
واسه فهميدنش يه بار برو به بچه هاي بي سرپرست معلول ،سرطاني ها و خانه هاي سالمندان سر بزن ...بعد مي بيني گاهي ما چقدر ناشكريم

مشکل دیگه ای که باهاش مواجهم حساسیت زیاد روی ظاهر و انداممه. تا یه دختر خوش لباس و زیبا رو میبینم با خودم مقایسه میکنم. دوست دارم از همه بهتر باشم. میدونم شدنی نیست و گاهی زجر میکشم. برای همین رژیم غذایی سخت دارم و 46 کیلو شدم. خودم از این لاغری مفرط لذت میبرم ولی میدونم بقیه با این قضیه مشکل دارند. یا مثلا زیاد آرایش میکنم و لباس میخرم. همیشه دوست دارم مدل مو و ظاهرمو تغییر بدم و بازم راضیم نمیکنه. احساس میکنم یه جوری بیماری شده این قضیه.
برای بهتر شدن اوضاع و موفق شدن از کجا شروع کنم؟

خوب اين مشكل به خاطر نبود اعتماد به نفسه كه فكر مي كنم
بايد تمرين كني
خودتو باور كني
تو مي توني
اين باوريه كه من دارم

راستی رابطم با استادم کم کم کم شده. باهاش حرف زدم که سر کلاس هم نرم و آخر ترم بهم 12 بده. چون نتونستم کلاسمو عوض کنم. به نظرتون اشتباه نکردم؟ نباید قوی میبودم و در کنار بچه های از کلاس استفاده میکردم؟ (نمیدونم چرا استادم بعد از تموم شدن رابطه اینقدر باشعور شده و فاز پدرانه برداشته که راحت فراموشش کنم؟)
یه مشکل دیگه هم اینه که یکی از پسرهای دانشگاه از رابطه سابق من و استاد خبر داره. ( زمانی که خیلی حالم بد بود باهاش درد دل کردم. سنش زیاده. سی و پنج ساله ست. قصدم این بود که ازش راهنمایی بگیرم) حالا هر وقت میبینمش خجالت میکشم و حس بدی دارم. احساس میکنم تو دلش به سادگی من میخنده.
میخوام قوی و موفق بشم. از کجا شروع کنم؟

بزار هر چي دلش مي خواد بخنده
ساده بودن كه يه حسنه به شرطي كه حماقت نداشته باشيم
درد و دل هاتو با مادرت يا پدرت يا برادر يا خواهرت بكن اگه اونا هم نبودن با خدا دردودل كن
مطمئن باش خدا هيچ وقت ايراد هاتو به رخ ات نمي كشه هميشه هم كمك مي كنه
اميدوار باش
تا نفس مي كشي فرصت داري نزار فرصت ها از دست بره
چون هر چي فرصت بره جلوتر سخت تر ميشه
********
********
خوب چرا انقد افسوس و ناراحتي و غم تووو نوشته هاته
خوشحال باش
امروز يه روز ديگه است به گذشته و اشتباهاتت فكر نكن فقط عبرت بگير تو امروز متولد شدي از امروز بهترين باش