خاطرات گذشته وعواقب آن

[عسل1060]

وقتایی که تو تمرین مراقبه قراره خودم بشینم رو اون صندلی و با خودم حرف بزنم،بیشتر گریه ام میگیره.فکر کنم تا هروقت هم که این تمرین رو انجام بدم بازم گریه ام بگیره.

درحالیکه گمونم باید بهتر شده باشم.آخه دلم برای خودم میسوزم.از خودم میپرسم چرا چیزی نمیگفتم.چرا حرفی نمیزدم..(یه جوررایی این تمرین فرصتی میشه برای گریه کردن هام...حتی اگه از چیزای دیگه ناراحت باشم)

دلم میخواد هرروز یه وقتی رو بذارم برای مراقبه بخشش و تا میتونم به..... بدوبیراه بگم.:mad: بعضی وقتا دلم میخواد صندلی رو بکوبم تو سرشون;)