خود کرده را تدبیر نیست.
البته هست ولی به این راحتی ها نیست. من مشکلات قبلی شما رو نمی دونم ولی اگر شوهرتون رو عادت دادین که یه سری کارها رو براش انجام بدین پس این ها رو وظیفه خودتون کردین. حالا تغییر دادنش زمان می بره و یهویی نمیشه.
باید روی خودت کنترل داشته باشی و رفتارت رو حساب شده انجام بدی. حواست باشه که داری چه کار میکنی. تا بتونی لطف های اضافه ات رو کم کم حذف کنی طوری که به قهر و دعوا کشیده نشه.
همچنان با محبت برخورد کن. اصلن جبهه نگیر و قهر نکن. به هیچ وجه. چون بیشتر از اون شمایی که تقصیرکار بودی.
پس با مهربونی با لبخند با آرامش و صمیمیت جلوی ادامه این روند ظالمانه رو بگیر.
مثلا دستور میده برام میوه بیار : نشنو! به روی خودت نیار! بگو دستم بنده عزیزم! تو میوه پوست می کنی چقدر خوشمزه تر میشه!
تو هم شروع کن بهش دستور بده! با خوشرویی! عزیزم گلوم خوش شده حالم خوب نیست، یه لیوان آب بهم میدی؟
وای چقدر خسته ام میشه شونه هام رو بمالی دستای تو مردونه است...
چرا رفت بیرون غذا خورد باهاش قهر کردی؟ بهش می گفتی برای تو هم بگیره و بیاره؟ میگفتی غذا رو میذارم برای شام.
باهاش راه بیا. کم کم درست میشه اگر بلد باشی.
فقط قهر نکن، طلبکار نشو.
هر وقت عصبانی شدی بگو خودم عادتش دادم خودم هم درستش میکنم. تقصیر اون نیست.
- - - Updated - - -
اگر هم بشه اون کمتر خونه باشه بهتره. نمیشه بیرون درس بخونه؟ شما سر کار نمیری؟ هیچ کلاسی چیزی نمی ری؟ کلا کمتر جلوش باشی تا داره درس میخونه و بهونه داره که من سرگرم درسم.
اگر براش میوه میبری پوست نگیر دیگه!;)








علاقه مندی ها (Bookmarks)