سلام دوستان عزيز. از اينكه در اين مدت منو تحمل كرديد از شما متشكرم. راستش به نصيحتها و راه حلهايي كه جلو روم گذاشتيد تاحالا عمل كردم. اما كم كم دارم كم ميارم. هيچ خبري ازش نيست.تو اين مدت اصلا خبري ازش ندارم. با يه وكيل مشورت كردم گفت باهاش صحبت كن ببين هدفش چيه. راضيش كن به طلاق توافقي! روزي كه اومد اساسشو ببره گفت فكر نكني راحتت ميذارم. اينقدر ازت سكه ميگيرم تا جونت در بياد. به نظر شما امكان داره بخواد بشينه و مهريه بگيره؟ يعني فكر زندگي مجدد نيست؟ عمرم داره ميگذره.مخصوصا واسه اون كه الان 29 سالشه. دوستاني كه تجربه طلاق يا ازدواج مجدد را داشتن واقعا اونها هم موقع جدايي همچين ديدگاهي داشتن؟ به نظر شما اين عدم ارتباط ميتونه اونو به سمت تصميم درست سوق بده؟