الهه جان من یک خانم متاهل که یک سال عقد بودم و 4 ساله دارم زیر یه سقف با همسرم زندگی میکنم تجربه ام به من میگه هیچ وقت فکر نکن که همه ماها همه جوره از دوران عقد و از خانواده همسرمون راضی بودیم و اونها هیچ کوتاهی در حق عرسشون نمیکنن حالا یا خواسته یا ناخواسته یا از روی عمد یا غیر عمد یا بلدن یا خودشون رو زدن به اون کوچه اونجا که گفتی کاشکی منم مثل بقیه دخترا با عزت و احترام ازدواج میکردم مطمئن باش حتی اگه باز بهترین هدایا رو بهت میدادن بهترین دعوتها و کارها رو برات میکردن باز میامدی اینجا یه تاپیک میزدی و و ناراضایتیت از یه چیز دیگه بود پس هیچ وقت فکر نکن که دیگران تو بهترین شرایط هستند و تو از هیچی شانس نیاوردی و انقدر نگو پشیمونم اشتباه کردم به خودت ایمان داشته باش یه انتخابی که کردی تو میخوای نهایتا 40 روز درسال نه 50 روز در سال نه اصلا 60 روز در سال خانواده همسرت رو ببینی که تو 360 روز (5 روزش هم بی خیال ) 300 روز مال خودته و همسرت میدونم که سخته میدونم تفاوت فرهنگی آزار دهنده هست ولی یه جاهائی آدم باید خودش رو بزنه به کوچه علی چپ خودش رو بی خیالی ببخشید بی عاری (بی آری) بزنه ول کن این حرفها رو و دنبال یه راه حل باش که خودت رو تغییر بدی نه همسرت و خانواده اش رو قبولشون کن همونگونه که هستند بزار اونها اگه دارن اشتباه هم میرن از تو یاد بگیرن هیچ وقت بهشون بی احترامی نکن به جاش باهاشون قاطی شد باهاشون بخند به جاش خودت رو بگیر قاطیشون نشو به جاش ظرف بشور به جاش دست به سیاه و سفید نزن من خودم از شستن قابلمه متنفرم روزهای اول که نامزد بودم اصلا کار نمیکردم یواش یواش فقط یه مواقعی ظرف میشستم و تو حین ظرف شستن بهشون گفتم که از شستن قابلمه بدم میاد حالا هر وقت اگه ظرف بشورم نمیذارن قابلمه رو بشورم و از جلو دستم برش میدارن حالا من اسرار میکنم بدید بشورم ولی نمیدن کلا میخوام بگم من به این نتیجه رسیدم که خودمون اجازه میدیم که دیگران چطور با ما رفتار کنن پس انقدر دنبال این نباش که اشتباه کردی یا هر چیز دیگه دنبال این باش که دیگه اشتباه نکنی و راه درست رو یاد بگیری و نترسی و اجراش کنی حتی ممکنه اولاش به مزاج اطرافیانت خوش نیاد فقط باید تمرین کنی