به نام خدا
سلام
امروز در مورد آیه 186 سوره بقره ، هدیه ای دارم.
وَإِذَاسَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ
[ای پیامبر] وهرگاه بندگان من از تو در باره من بپرسند ، پس همانا من نزديكم و دعاى دعاكننده رابه هنگامى كه مرا بخواند اجابت مىكنم پس [ای پیامبر آنان] بايد فرمان مرا گردن نهند و به من ايمان آورند باشد كه راه يابند .
قبل از ذکر نکته مورد نظرم ،باید عرض کنم که این آیه زیبا و عاشقانه دقیقا بعد از آیه در مورد ماه رمضان و فرمان روزه گرفتن اومده ، که این خودش در درک معنای این آیه و این ماه مبارک بسیار یاریگر هستش.
نکته زیبایی که از این آیه توجهمون رو به خودش جلب میکنه ، نوع سوال و نوع پاسخگویی به اون سوال هستش که ظرافت دلچسبی داره. اگر دقت کنیم ، میبینیم که در ابتدای آیه ، مخاطب خداوند شخص پیامبر(ص)هستند. اما پاسخگویی خداوند به سوالی که بندگان از پیامبر(ص) پرسیدند ، به نحوی هستش که مخاطب دیگه پیامبر(ص) نیست بلکه مخاطب گویا خود بنده میباشد.(خدا بیواسطهو مستقیم خطاب به من و تو جواب داده).
بنا به قاعده ادبی ، بایدنوع پاسخگویی چنین میشد که مثلا : "ای پیامبر(ص) به بندگانم جواب بده که ...." اما اینجا خدا پیامبر(ص) کنار زده و جواب رو مستقیم به خودمون گفته و باوجود واسطه فیض بودن پیامبر(ص) ، نخواسته کوچکترین فاصله ای بین خودش و بندش باشه.من این حس رو دارم که گویا بقدری خدا مشتاق بندش هستش که به تعبیر ما اهل زمین ،گویا از فرط عاشقی ، برای جواب ، بی پروا و بیواسطه بسمت بندش رو میکنه و میگه جونم بنده من آره من نزدیکتم و سرا پا منتظر رجوع و درخواست تو هستم. بیا که عاشقتم، بیا که دنبال بهونه هستم که به محض دعا کردن و طلب حاجت از طرف تو ،جوابت رو بدم.
و نکته جالب دیگه اینه که درادامه آیه که دستور فرمانبرداری و ایمان داشتن به خودش رو خواسته بگه دوباره پیامبر(ص) رو مخاطب و واسطه قرار داده. شاید برای اینه که ما کمتر شرمنده بشیم و همچنین پی به عظمت جایگاه پیامبر(ص) ببریم.
توی این روزها و شبهای ماه مبارک ، ینی میشه ما هم خودمون رو به سمتش پرت کنیم و عاشقش بشیم؟!
.
در پناه حق.
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)