حسااااااادت

[toojih]

سلام. به نظر من حس بدی که شما اسمش رو حسادت میزاری در اکثر آدمها هست. هر کسی دوست داره نسبت به آدمهای

اطرافش بیشتر مورد توجه قرار بگیره. به همین خاطر اگر کسی در اطرافمون هست که توجه ها رو از ما میگیره و میبره سمت خودش

باهاش مشکل دار میشیم. حالا چه توی محیط خانواده و اقوام، چه بعدن در محیط اجتماع و کار.

اینکه میشه چه کار کرد به نظر من دو راه داره (1) به قول یکی از دوستانی که اینجا گفته بود اعتماد بنفست رو زیاد کنی که در این روش

همیشه نادیده گرفتن یه جورایی دخالت داده میشه. مثل همین صحبتهایی که Darkness گفته:

خیلی خودتون رو درگیر مبحث زیبایی نکنید چون:
زیبایی سرمایه ای رو به زوال است و این اخلاقیات (ادب، تعهد، وفاداری، دین و ایمان و ...) هستند که سرمایه های باارزش و رو به رشد هستن (یعنی میشه رشدشون داد در حالی که زیبایی به مرور و با افزایش سن و سال از بین می رود.)

یعنی یه جورایی برتری شخص مقابل رو کم اهمیت جلوه بدی برای خودت. من این روش رو زیاد نمی پسندم. یه حس بدی بهم میده. احساس میکنم

دارم سر خودم رو کلاه میزارم. ضمن اینکه موقتی هم هست. یعنی دائم توی موقعیتهای مختلف که برات پیش می یاد دوباره زنده میشه و باید هی این تلقین های

مسخره را تکرار کنی برای خودت.

(2) و روش دوم که سخت تره و معمولا به همین دلیل ترجیح میدیم بریم سراغ روش اول. پذیرفتن حقیقت و تلاش برای بهتر شدنه! باید بپذیری که دختر خاله ات ازت خوشگل تره

و خوشگلی یک مزیت خیلی تاثیرگذاره. دخترهای خوشگل کارهاشون رو راحت تر پیش می برن. روابط اجتماعی راحت تری دارن و راحت تر حتی توسط نزدیک ترین آدمها

به ما پذیرفته میشن و بهشون اقبال و توجه هست. بعد از اینکه پذیرفتی باید سعی کنی بهتر بشی. همین! یعنی روش دوم میشه پذیرفتن واقعیت و در کنارش سعی برای

بهتر شدن توی اون زمینه. شما خیلی مزیتها داری که اون نداره و اون هم مزیتهایی داره که شما نداری. این خیلی طبیعیه و باید پذیرفت. شما اگر مزیت اونرو میخوای

باید ببینی چه راههایی هست که آدم رو زیباتر میکنه. بدی روش اول انکاره که باعث رکود میشه و خوبی روش دوم پذیرفتن واقعیته که هم یه جورایی به آدم

آرامش میده و هم باعث پیشرفت میشه.