سلام دوست عزیز به همدردی خوش آمدید.
شما باید اول خودتونو خوب بشناسید. ببینید که به بلوغ فکری لازم برای شروع یه زندگی مشترک رسیدید؟ به قول خودتون الآن فقط 21 سالتونه. راستی پسر خالتون چند سالشونه؟
ترس از این نداشته باشید که دیگه آدمی مثل پسرخالتون پیدا نمیشه. از این بترسید که ممکنه اون به اندازه کافی برای شما مناسب باشه ولی شما نتونید اونو خوشبخت کنید. ضمن اینکه ایشون الآن داره وارد یه رابطه جدید میشه. شما اگه با بهترین مرد دنیا هم ازدواج کنید تا زمانی که خودتون بلوغ و شرایط لازم برای زندگی مشترکو نداشته باشین خوشبخت نمیشین. شما گفتید قبولش دارم. تفاهم چی دارید؟ شما که اصلا" با هم حرف نزدید از کجا معلوم که اهداف زندگی شما یکی باشه؟ شما میخواید کنادا زندگی کنید یا ایران؟ همین طور باید بگم ازدواج های فامیلی هم تبعات خاص خودشو داره.
در پایان باید بگم که من فقط نظر شخصی خودمو گفتم(من کارشناس نیستم)
علاقه مندی ها (Bookmarks)