اضطراری(بابام نمیاد خواستگاری واسه داداشم)

[saraamini]

اگر واقعا اهل مسجد هستن از امام جماعت مسجد بخواین باهاشون صحبت کنه یا مثلا بین دو نماز که امام جماعت صحبت کوتاهی می کنن از ضرورت تزویج دادن جوونا و اینکه مانع امر خیر شدن چقدر لعن و نفرین داره صحبت بکنن اگه پدرتون اعتقاد قلبی داشته باشه که حتما داره که به مسجد میره شاید ته دلش یه تکونی بخوره
(اینارو دیروز براتون نوشتم اما چون فکر کردم شاید عملی نباشه پست نکردم امروز بعد نماز عید فطر حاج آقا که خواست خطبه بخونه دقیقا همینو گفت گفت اگه جوونی به واسطه ازدواج نکردن گناهی کنه پدر و مادری که برای ازدواج جوونشون تلاش نکردن در اون گناه سهیم هستن با خودم گفتم کاش پدر شما اونجا بود و این حرفارو می شنید)
راستی پدرتون واقعا دلیلی برای نیومدن ندارن؟ اگر مسئله ریشه یابی و حل بشه خب خیلی بهتره
شاید رفتار شماها با ایشون به گونه ایه که احساس اقتدار و قدرتمندی لازم مرد خونه رو ندارن و در اینجور مواقع که شما بهشون نیاز پیدا می کنید به این نحو از شما انتقام می گیرن
شاید اگر شما بهش عزت نفس بیشتری بدید احترام بیشتری بهش بذارید حس پدر بودن رو درش تقویت کنید اونم دست از لجبازی برداره مثلا برادرتون بهش بگه آخه ازدواجی که رضایت و همراهی و حمایت و دعای خیر پدر پشتش نباشه چه ازدواجی میشه؟ یا بگه من اگه بدون شما برم دخترخانوم و خانواده ش فکر می کنن من ریشه ندارم

[ندای درون]

یه همسایه داریم که با هم همیشه میرن مسجد و مراسم. این همسایه مون تا حالا چند بار باهاش حرف زده اما بابام اصلا گوش نمیده. هیچ وقت هم دلایلش منطقی نیست. مثلا همه چی رو به نماز ربط می داد البته قبلا تا هر چی میشد میگفت نماز نمی خونن. نه که با روی خوش می گفت نماز بخونین. با کتک!!!! هم یاد دادنش هم خوندنش. یادمه بچه بودم وقتی می گفت نماز خوندی یا نه. از ترس می لرزیدم مامانم الکی میگفت خونده. حاضر نبودم نماز بخونم از نماز بدم می اومد. تا حالا آدمهای زیادی باهاش حرف زدن اما باز حرف خودشو می زنه. برنامه هم زیاد می بینه اما فقط می بینه انگار تو گوشش نمیره. البته ما رابطه صمیمی اصلا نداریم باهاش بارها خواستیم ازش جدا زندگی کنیم اما از لحاظ مالی نتونستیم حتی مشاور هم رفتیم گفت بهتره جدا بشین ازش اما الان که داریم باهاش زندگی می کنیم و تحملش می کنیم. احترام زیادی هم بینمون نیست یعنی از بچگی هیچ وقت مهربونی و دست نوازش و احترام ندیدیم ازش. هر بار خواستیم باهاش حرف بزنیم دوستانه صمیمی که بیا با هم خوب باشیم باز حرف چند سال پیش و دلایل مسخره میاره که شما ال کردین بل کردین. واسه خودش تو اتاق جداستو غذا خوردنش جداست. یعنی مامانم باید تو سینی براش ببره. اگه بیاد با ما تلویزیون نگاه کنه (با صدای بلند) اگه فقط بگیم میشه یه کم صداشو کمتر کنی، بهش بر میخوره قهر می کنه میره تو اتاقش. به داداشم می گم خودش بره این حرفها رو بهش بزنه چون بقیه که حاضر نیستن برن. رفته واسه عید شیرینی خریده در مواقعی که قهر باشه نمیخره اما دیروز خرید. نمی دونم دیگه چی میشه. دعا کنین دوستان