با سلام
راستش داشتم رد می شدم به این پست رسیدم اگر چه تاریخش قدیمیه ولی گفتم بذار بگم.
عشق نوجوانی یکی از پاک ترین عشق های دنیا و بلکه پاک ترین چیز در این دنیاست.
فقط اشتباهی که معمولا زیاد دیده می شه اینه که اکثرا عشق رو به معنای محبت زیاد یا میل جنسی یا ازدواج می دونند که خب اگه اینجور باشه طبیعیه که جدایی هاش زیاد و تلخ باشه.
حقیقت اینه که توی عشق نوجوانی انسان می فهمه که چقدر روحش بزرگه و این دنیا براش چقدر کوچیکه. و دوست داره با معشوقش به اوج آسمونا پرواز کنه و در محبت مطلق غوطه ور بشه و نسبت به هیچ چیز و هیچ کس هیچ کینه ای نداشته باشه. لذتی که فقط کسی که چشیده باشه می فهمه... قابل وصف هم نیست...
حالا اگه ما بیاییم اون لذت اولیه عشق رو دنبال این باشیم که به ازدواج ختم کنیم یا رابطه پنهانی یا آشکار یا هر نوع نگاه دیگری، نتیجه اش این می شه که در صورت رسیدن به اون سرد می شه (به قول معروف می گن وصال مرگ عشقه)، و در صورت نرسیدن عصبی و متنفر از همه کس و همه چیز.
در حالی که عشق نوجوانی پاک پاک پاک و هر چی بگیم پاکه چون هدیه ایه که خدا به ما آدم ها داده که از دوران کودکی که گذر کردیم و نگاهمون به دنیا یه نگاه دیگه ای می شه، دنیای واقعی رو ببینیم و بدونیم که به سمت کی داریم می ریم. چطور باید عاشق بشیم، عاشق کی بشیم بهتره، با کی ازدواج کنیم بهتره، کدوم کار عاقلانه سختی که تو حالت عادی نمی شه انجامش داد با عشق راحت راحت می شه چون طرف عاشقه...
حالا تو این حال عاشقانه هر کس ورود پیدا کنه آدم دلش بهش گره می خوره و فکر می کنه اون پاک معصوم خوب و بی نظیره. بلا تشبیه درست شبیه وقتی که یه حیوون به دنیا می یاد هر کسی رو که اطراف خودش ببینه تا آخر ولش نمی کنه فکر می کنه مادرشه. تا حالا اینو تجربه کردین؟
و همین گره خوردن اتفاقی (نگاه اول عشق) چه بسا می تونه زندگی خوبی برای انسان رقم بزنه. و نیز به عکس
خوشحال می شم اگه شما هم نظر بدید.

- - - Updated - - -

با سلام
راستش داشتم رد می شدم به این پست رسیدم اگر چه تاریخش قدیمیه ولی گفتم بذار بگم.
عشق نوجوانی یکی از پاک ترین عشق های دنیا و بلکه پاک ترین چیز در این دنیاست.
فقط اشتباهی که معمولا زیاد دیده می شه اینه که اکثرا عشق رو به معنای محبت زیاد یا میل جنسی یا ازدواج می دونند که خب اگه اینجور باشه طبیعیه که جدایی هاش زیاد و تلخ باشه.
حقیقت اینه که توی عشق نوجوانی انسان می فهمه که چقدر روحش بزرگه و این دنیا براش چقدر کوچیکه. و دوست داره با معشوقش به اوج آسمونا پرواز کنه و در محبت مطلق غوطه ور بشه و نسبت به هیچ چیز و هیچ کس هیچ کینه ای نداشته باشه. لذتی که فقط کسی که چشیده باشه می فهمه... قابل وصف هم نیست...
حالا اگه ما بیاییم اون لذت اولیه عشق رو دنبال این باشیم که به ازدواج ختم کنیم یا رابطه پنهانی یا آشکار یا هر نوع نگاه دیگری، نتیجه اش این می شه که در صورت رسیدن به اون سرد می شه (به قول معروف می گن وصال مرگ عشقه)، و در صورت نرسیدن عصبی و متنفر از همه کس و همه چیز.
در حالی که عشق نوجوانی پاک پاک پاک و هر چی بگیم پاکه چون هدیه ایه که خدا به ما آدم ها داده که از دوران کودکی که گذر کردیم و نگاهمون به دنیا یه نگاه دیگه ای می شه، دنیای واقعی رو ببینیم و بدونیم که به سمت کی داریم می ریم. چطور باید عاشق بشیم، عاشق کی بشیم بهتره، با کی ازدواج کنیم بهتره، کدوم کار عاقلانه سختی که تو حالت عادی نمی شه انجامش داد با عشق راحت راحت می شه چون طرف عاشقه...
حالا تو این حال عاشقانه هر کس ورود پیدا کنه آدم دلش بهش گره می خوره و فکر می کنه اون پاک معصوم خوب و بی نظیره. بلا تشبیه درست شبیه وقتی که یه حیوون به دنیا می یاد هر کسی رو که اطراف خودش ببینه تا آخر ولش نمی کنه فکر می کنه مادرشه. تا حالا اینو تجربه کردین؟
و همین گره خوردن اتفاقی (نگاه اول عشق) چه بسا می تونه زندگی خوبی برای انسان رقم بزنه. و نیز به عکس
خوشحال می شم اگه شما هم نظر بدید.