عشقی که نابودم کرد

[minajoon]

سلام.
مینا جان!

دوستان زیبا صحبت کردند، من هم چون تاپیکت رو دنبال میکردم دوست داشتم یه نکته اضافه کنم.

عنوان تاپیکت واضح و مبرهنه!
"عشقی که نابودم کرد"

حقیقت اینه که عشق اگر عشق باشه، نابود نمیکنه. میسازه. عشق مقدس و موهبت الهی است. چطور ممکنه ویرانگر باشه؟
معنای هر خواهش و نیاز قلبی عشق نیست. عشق رنگ و بوی الهی داره. چون قطره ای از ذات الهی در قلبهای ماست.
بنابراین:

عشق پرواز میده، به زندان نمیکشونه
عشق عرش الهی رو در قلب تو کسترش میده، نابود نمیکنه.
عشق به تو معصومیت، سربلندی و شرافت میده، به حقارت نمیکشونه
عشق به تو بینش و وسعت دید میده، چشم و گوش ات رو به جهان و جهانیان نمیبنده.
عشق به تو آرامش و قناعت قلب میده، تو رو پر از تمنا و خواهش نمیکنه.
و....

پس نگران نباش که عشق در زندگیت تکرار نمیشه! عشق آمدنی و رفتنی نیست. بلکه حسی دست نابرده در درونته که به واسطه ی بینش و عظمت تو خلق و جاری میشه.
این آقا بیش تر از مفهوم یک وابستگی عمیق برای شما نیست مینا جان.

بدون اگه این آقا رو از ذهنت (نه از قلبت) بیرون نکنی عشق مجال بروز نمیابه.

خلوت دل نیست جای صحبت اغیار
دیو چو بیرون رود فرشته درآید

فراموش کردن کار دشواریه. چون همان موقع که سعی میکنی چیزی رو در ذهنت زشت یا کمرنگ کنی، برعکس بیشتر و بیشتر به خاطر میسپاری. چراکه هر بار برای فراموش کردن تداعی میکنی.

کافیه جایگاهش رو (ذهنت رو) با چیزهای مثبتی پر کنی. کافیه خلاف آنچه که هست عمل کنی. اگر فکر میکنی کوچک یا تحقیر شدی، یک سر بلندی خلق کن، اگر حس میکنی زندانی هستی، راه رهایی و پرواز و آزادگی پیش بگیر، اگر حس گناه داری، نیکوکاری کن، اگر تنها هستی به دستان خداوند اعتماد کن، اگر درونت محبت کم داری، محبت کن، اگر از دروغگویان بیزار شدی، راستی پیشه کن و...

امروز شاید در نظر و تصورت سخت باشه، چون نمیتونی جای خالیش رو در ذهنت با هیچ پر کنی، ذهن کنجکاو و ماجرا جو هست. با خالی کنار نمیاد، خوراکشه. یادش رو برمیگردونه. ولی اگر ذهنت با چیزهای مثبت و فرح بخش پر بشه، دیگه اون آشغال هایی که اون آقا پسر به خوردت داده به چشمت نمیاد.

اگر جایگزین های مناسبی برای جایگاهش در ذهنت و از دست رفته های وجودت بیابی، قول میدم چند مدت دیگه به این روزها بخندی و خدارو هزاران بار شکر کنی که رها شدی. آنگاه که عشقی بکر و ناب و دلنشین در اعماق قلبت جاریست و البته ذهنی در بستر آرامش که ایمان داری برازنده ی توست. انشاءاله...

مرسی عزیزم کامنتت امیدوارم کرد خیلی وقتها واسه اروم کردن خودم میگم اون اصلا عشق نبود پس هنوز فرصت تجربه عشق واقعی را دارم اما یه چیزی ازارم میده و اون اینه که من تو رابطه قبلیم کاملا صادق بودم ریزترین مسایل زندگیمو به اون گفته بودم هیچ نقطه تاریکی تو زندگیم نبود که ازش بترسم اما حالا اگه بخوام عاشق بشم یا باید گشته را به طرفم بگم که فکر میکنم کار درستی نباشه یا همیشه تو دلم با خودم یه راز داشته باشم و عذاب وجدان از نگفتنش گاهی میگم کاش با اون اقا ازدواج کرده بودم و جدا شده بودم اینجوری تکلیفم معلوم بود اما الان با هیچکس نمیتونم صحبت کنم شدم یه موجود افسرده .اوایل بعد از تموم شدن انقدر داغ بودم که سفره دلمو پیش هرکیی میرسیدم باز میکردم دوستایی که حتی از دوستیمون بی خبر بودن دیگه همه چیو میدونستن به عواقبش فکر نمیکردم حس میکردم طرفم بر میگرده از اول همه چی درست میشه واسم اما الان میبینم اینکارم شاید ایندمو ازم بگیره وقتی یه اقایی بخواد به من نزدیک بشه و ای مسایل به گوشش برسه چطور میتونه درست قضاوت کنه؟