اگه ايشون بخواد فردي رو كه از نظر منطقي بهش ثابت شده مناسب هست بزاره كنار ريسك بزرگي كرده. از نظر من همين كه خيلي دوسش داره كافيه. حداقل ميدونه اين حس پايدارتره.
دوستي داشتم تو دانشگاه كه بد جور عاشق پسري شده بود و همش ميگفت اي خدا يعني ميشه اين پسره بياد خاستگاري من؟!!!!! گذشت و پسره اومد درخواست آشنايي برا ازدواج داد، بعد يه مدت از ما مشورت ميخواست كه چكار كنه از دست اين پسره راحت شه
اين خانم عاشق تصورات ساختته شده توسط ذهنشونه و اصلا دليلي نداره اين آقا منطبق بر همون تصورات باشه.
به نظر من با حسرت همكلاسيش راحت تر ميتونه كنار بياد (حداقل به خودش ميگه شناختي نداشتم و معلوم نبود واقعا مناسب من بود يا نه) تا حسرت خواستگار اولش.
رو لرزيدن دل نميشه حساب كرد و گزينه عقلاني رو كنار گذاشت.