خوب این که فکر کردن نداره ، آدم با کسی ازدواج میکنه که 2 سال باهاش بوده ، و توی این 2 سال خوب شناختتش ،الان انقدر دوستش داره که میخواد به خاطرش بره آمریکا یا نره و اونوقت خواستگار دومیش فقط بینشون یک نگاه بوده ، نه شناختی ازش داره ، نه مطمئنه که انقدر مثل اولی دوستش داره ، تازه خودخواه هم هست ، معلوم نیست دیگه چه خصوصیاتی داشته باشه که بعدا رو میشه . واقعا این فکر کردن داره ؟ 2 سال با یکی باشی بعد که یک خواستگار جدیدی پیدا شد ، قید همه چی رو بزنی ؟ این انصافه ؟ جواب دل اون خواستگار اولی رو کی میده ؟ آدم نباید با حرص بخواد همه رو مال خودش کنه ، چون مطمئنا نمیشه . یک خدایی هم اون بالا هست .
علاقه مندی ها (Bookmarks)