سلام دوستم این خیلی قشنگه که تو توی زندگیت یه معنای به این با ارزشی و مهمی داری یعنی بچه هات که سعادت و خوشبختیشون در گرو بودن تو هست و بس. همین باعث می شه که تو قوی باشی و بتونی این شرایط سختی مه می گی را تحمل کنی. منتها تحمل کردن کمکی به خود ادم نمی کنه ماها مجبوریم یه طوری برداشتهامونو از زندگی و رنجهایی که به ما تحمیل میشه را تعدیل کنیم تا زندگیمون کیفیت داشته باشه. من نمی تونم پنهان کنم که نگران تو هستم به خاطر اون افکاری که اونجا نوشتی و گفتی می دونی هیچ وقت عملی نمی شن تو باید با مشورت روانپزشک ببینی نیاز به مصرف دارو داری یا نه. حتماً این بخش را جدی بگیر. من با وجود اینکه صد در صد مطمئنی افکارت درسته باز ازت می خوام به نوشتن ادامه بدی با همان سبک. تقریباً بیشتر خانمها یه دردصدی افسردگی دارن تو باید به خاطر بچه ها هم شده قوی باشی و یه مادر شاد و سرزنده که خودشم از زندگی لذت می بره... من تجربه خودم اینه دوستم که هیچ موقعیتی چه خوب و چه بد تا ابد ادامه پیدا نخواهد کرد. یه روزی تموم میشه بعد آدم یهو نگاه می کنه میگه یعنی من اینهمه بیتابی و شیون کردم واسه این؟!!! واقعاً مسخره است. حتماً یه فلسفه ای فراتر از اینا هست باور کن هیچ کس توی دنیا نمی تونه اونطور قشنگ که تو مادری می کنی واسه اینا مادر باشه... این رسالت تو هست قدرشو بدون به خدا... یه زمانی آدم سی سال دیگه بر میگرده عقب را نگاه می کنه می بینه تمام زندگیش گذشت اونم با نارضایتی. اینا را برای خودمم می گم قصدم روضه خوندن نیستا ولی فرض بگیر زندگی هست و به همین سختی هم هست که تو می گی و واقعاً هم تو داری رنج می بری... ولی چه سود از اینکه با نارضایتی رنج ببری؟ بچسب به نکات خوب زندگیت حداقل سرتو بگیر بالا بگو با وجود همه اینا من شادابم، راضی هستم، زیبا هستم قدرتمندم...
علاقه مندی ها (Bookmarks)