خیانت به همسرم. کمکم کنید

[razieh.sss3000]

دوستای خوبم و opal عزیز
واقعا ممنونم
Opal عزیز خواهش می کنم باز هم ادامه بده

دختری که یه پدر و مادر طرد کننده داشته توی بزرگسالی مدام تشنه محبت هست و ناخودآگاه به دنبال یه آغوش امن و یک پناهگاه، یه تکیه گاه می گرده درست مثل یه دختر بچه که آغوش محبت پدر و مادرش را می طلبه! ".

خیلی برام جالب بود که به این موضوع اشاره کردی
پدر مادر من با هم همکارن و از وقتی من یادم میاد یا سرکار بودن یا با هم مسافرت بودن و سمینار و کنفرانس ..... منم همیشه با خدمتکارمون تو خونه تنها بودم... گاهی می شد پدر مادرم مسافرت نباشن ولی من باز 3 4 روز متوالی نمی دیدمشون... فکر می کردن چون از نظر مالی تامینم می کنن من مشکلی ندارم. منم یاد گرفته بودم فقط درس بخونم... خواهر و برادرم که نداشتم باهاشون صحبت کنم... بچه تر که بودم همیشه احساس می کردم اگه به دنیا نمی اومدم مامان بابام خوشبخت تر بودن....
از وقتی هم که ازدواج کردم درسته شوهرم حضور داره ولی حواسش بهم نیست، مثل پدر مادرمه... چند وقت پیش همگی تو حیاط نشسته بودیم که قرار شد برم از تو خونه برای همه آبمیوه بیارم... چند دقیقه بعد از اینکه من رفتم تو خونه، این آقا پاشد اومد تو آشپزخونه پیش من که کمکم کنه و سینی سنگین رو ازم بگیره.... در حالی که تا از شوهرم چنین چیزی رو نخوام انجام نمی ده...
توجهای این آقا به من احساس خاص بودن می ده. این آدم تنها کسیه که وقتی هست احساس می کنم اضافی نیستم. بود و نبودم فرق می کنه... اگه سرما بخورم مهمه... اگه سینی سنگین رو بلند کنم و اذیت شم مهمه

گفته برو موهاتو خشک کن یخ نکنی؟!!! این شبیه به حرف یه بابا یا یه مامانه به دختر کوچولوشون! این حس خوبی که بهت میده مال واقعیتهای الان نیست!!!!!!! مال عهد بوقه وقتی بچه بودی! چرا جدی بگیری؟؟؟؟".

شاید اگه پدرم این حرفو بهم زده بود الان این حس رو نداشتم

شاید بودن توی تحصیل کرده توی این جمع یه حکمتی داره و یه معنایی و اون اینکه تو این احساس علاقه را درک کنی و مدیریتش کنی و وقتی از این ماجرا در اومدی....

من می دونم چرا این همه هیجان دارم نسبت به این آقا...من از بچگی همیشه احساس تنهایی می کردم... زیاد با اطرافیانم مخصوصا پسرا حرف نمی زدم چون حس اضافی بودن داشتم .. ولی برداشت اطرافیان همیشه این بود که این دختره چون پولداره و یکی یه دونس خیلی مغروره، کسی رو تحویل نمی گیره... هر کی میومد دنبالم بخاطر خودم نبود... بخاطر این بود که فتح منو یه موفقیت می دید و منم همیشه اینو حس می کردم.. حالا این آقا تنها کسیه که این حس رو تو من ایجاد نمی کنه... بدون این که بخواد منو فتح کنه فقط مواظبه... وقتی کنارمه احساس می کنم یه تکیه گاه بزرگ دارم و این طبیعت زنه که عاشق مردی بشه که به نظرش قوی بیاد
حالا الان باید یاد بگیرم این حسو مدیدیت کنم

همبستر شدن با همسرت و تلاش کردن برای اینکه ایشون از بودن کنار تو لذت ببره. اینقدر این کار را انجام میدی که از نظر جسمی و ذهنی نیاز تو به حالت اشباع برسه

من همسرمو دوست دارم. باهاش مشکلی ندارم ولی تکیه گاه من نیست. حالا که با این حس آشنا شدم که تکیه کردن به یه مرد چه حسیه نمی تونم خودمو گول بزنم که با همسرم اشباع می شم.
یه بچه ای که با اسباب بازیهای گرون قیمت مارکدار بازی کرده، هر چقدر با اسباب بازی پلاستیکی و ارزون اشباعش کنی ارضا نمی شه

دوست داشتنت ناشی از شناخت همسرت هست اما اون طغیان احساسات دیوانه وار ناشی از یه سری افکار تحریف شده و عدم تعادل هورمونی.

این که می گی " دوست داشتن همسرت ناشی از شناخت همسرت هست " درسته ولی " افکار تحریف شده " به نظرم درست نمیاد. من می دونم که دارم فقط بخشی از وجود اون آقا رو می بینم ولی اون بخش رو تحریف نکردم...

هر چه سریع تر به جمع دوستان هم جنس خودت پناه ببری.

من واقعا دوست صمیمی و مونث ندارم... تنها دختری که باهاش احساس صمیمیت و نزدیکی می کنم خواهرشوهرمه. که البته من هیچ وقت هیچ تلاشی برای نزدیک شدن بهش نکردم.. همیشه اون اومده سمت من... اون همیشه سعی کرده من رو خوشحال کنه و بهم نزدیک شه...

در نهایت باید بگم
من نمی خوام احساسم به اون اقا رو توجیه کنم... قطعا تمام تلاشمو می کنم که از ذهنم حذفش کنم... فقط خواستم حرف زده باشم