مشاوره تخصصی sheبا جناب sci

[del]

آقای sci من هم میخوام موقعیت جدیدی رو که برام پیش اومده و من در نهایت با اینکه به خودم گفته بودم و واقعا هم فضا فضایه همدلی بود؛ اما نتونستم؛ یعنی تونستم اما همدلیه من چیزی رو حل نکرد. عصبانیت همسرم کم نشد. داد زدن و البته فحش دادنش کمتر نشد. استرس و اضطرابش کمتر نشد و در کل فضای خیلی جالبی به وجود نیومد.
ایشون پشت فرمون بودند و با حرف شما دقیقا این زمان؛ زمان مناسبی برای همدلی نیست.
تغییر موقعیت برای خلق موقعیت عاشقانه رو چون به شدت عصبانی هستند و لحظه به لحظه با افکاری که به سمت ذهنش حمله ور میشن و البته تحلیل گذشته ی رفتارهای خودش و خانواده ام بر شدت عصبانیتش افزوده میشه و خودش هم سعی نمیکنه خودش رو آروم کنه؛ اصلا قبول نمیکنه که من اون لحظه ازش بخوام بزنه به کناری یا نگه داره تا آرومتر بشه.
بارها ازش خواستم که بزنه کنار تا یه کم هوا به مغزش بخوره و آرومتر بشه؛ اما قبول نکرده. اون لحظه فقط به فکر تلافی کردن و انتقام گرفته.
اصلا اون لحظه صدای من و خودم رو نمی بینه. مسائل در نظرش بزرگ و بزرگتر شدن و داره مثل یه گلوله ی کوچیک برف که تبدیل به بهمن میشن؛ دارن تبدیل به بهمن میشن.
به هر حال من توی این شرایط باز هم سعی کردم وقتی پشت فرمون بود دستشو بگیرم. یعنی بازوی راستش و دست راستش رو گرفتم و سعی کردم بهش نزدیک بشم و بگم که بخدا: میفهمم چی میگی. من درکت میکنم. خودم هم توی همچین شرایطی بودم. توی شرکت بارها با همکارم بحثم شده یا با مدیرم. و آخرش وقتی بهم گفته: حالت گرفته شد. جوابت رو گرفتی. حس بدی بهم دست داده!
حتی بهش گفتم: میدونم؛ الان طرف احساس برنده بودن میکنه، احساس زرنگی! در صورتی که اصلا این جوری نیست.
همسرم به شدت عصبانی بود و داد میزد که به من دست نزن. دست منو نگیر. بهت میگم به من دست نزن.
--------------
به نظر شما توی همچین موقعیت انفجاری ای؛ خلق موقعیت عاشقانه چه جوری ممکنه؟
یعنی درست زمانی که چشم و گوش و ذهن همسرم بسته است به شدت؛ تغییر موقعیت چه جوری با چه حرفها و کلماتی میتونه امکان پذیر باشه؟
--------------------------------
نکته ی بعدی هم توی روزهای معمولی؛ وقتی قراره باهم صحبت کنیم. روی مبل جلوی تلویزیون دراز کشیده و میگه: من راحتم. حرفتو بزن. میشه بشینی؟ بابا! من راحتم. اینجا پادگان نیست که من بلند شم سیخ بشینم که تو حرف بزنی.
باشه؛ پس صدای تلویزیون رو کم کن. صدای تلویزیون رو کامل میبنده. بعدش وقتی دارم حرف میزنم؛ اصلا به چشمام نگاه نمیکنه.
من: حداقل به چشمام نگاه کن، بفهمم داری به حرفام گوش میدی!
خب؛ مطمئن باش که من میشنوم. اتفاقا این جوری بهتر حرفات رو می فهمم. میخوای همه رو ریز به ریز برات بگم؟
حتی وقتی بیرونیم به هیچ عنوان همسرم به چشمام نگاه کنه.
توی فضای پارک روی نیمکت نشستیم و هر دو داریم به روبرومون نگاه میکنیم. وقتی میخوام حرف بزنم خودمو به طرف همسرم کج میکنم که باهاش حرف بزنم و به صورتش و چشماش نگاه کنم. اما می بینم همچنان داره روبرو رو نگاه میکنه و این عذاب آوره.
و الان این دوبار خواستنم؛ بدترش کرده. یعنی وقتی میخوایم حرف بزنیم. نگاهش همه جا هست؛ جز چشمان من! میگه بذار هر جور راحتم، به حرفات گوش بدم. محیط خونه رو مثل پادگان های نظامی نکن که همه چیز قانونمند باشه حتی حرف زدن مون.
چه جوری این تابو رو بشکنم؟
آقای sci ممنون از توجهتون.